هفتم - آنكه چون صف بركشيدند روز جمل ، زبير از قلب لشكر فراپيش آمد و گفت : رسول گفته است كه : ده كس با من در بهشت باشند و من از اهل بهشتم و تو با من جنگ خواهى كردن ؟ أمير المؤمنين على گفت : اين ده تن كدامند ؟ گفت : ابو بكر و عمر و عثمان و طلحه و زبير و سعد و سعيد و عبد الرحمن بن عوف و ابو عبيدهء جرّاح ، علىّ بن أبى طالب گفت : نه‌اند ، زبير گفت كه رسول فرموده كه : ده از صحابه در بهشت باشند و هم اين نه نام برد ، بار سيم گفت رسول گفته است : ده كس از صحابه در بهشت باشند ، علىّ بن أبى طالب گفت : كدامند ؟ اين نوبت أمير المؤمنين على را در ميان آورد و هر ده بشمرد ، امير المؤمنين على گفت : گواهى دهم نزد خداى كه من از رسول شنيدم كه تو از اهل دوزخى » . نگارنده گويد : طالب باقى وجوهى كه سيّد مرتضاى مذكور در بطلان حديث مورد بحث گفته بكتاب تبصرة العوام مراجعه كند زيرا نقل همهء آنها را اين مقام گنجايش ندارد . تعليقهء 200 ( ص 548 ؛ س 1 ) اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « و در عهد سلطان سعيد مسعود رحمة اللّه عليه از قلعهء ارژنگ بانگ ميزدند » . دكتر منوچهر ستوده در قلاع اسماعيليه تحت عنوان « دژهاى طالقان » گفته : ( ص 123 - 124 ) : « قلعهء ارژنگ كه خرابه‌هاى آن تا امروز بالاى ديه ميناوند طالقان است در سال 544 بأمر كيا محمّد بن بزرگ اميد ( 538 - 557 ) ساخته شد و در همين سال كيا محمّد خود بساختمان آن سركشى كرده است . صاحب جامع التواريخ گويد : « و در محرّم سنهء أربع و اربعين و خمسمائة [ كيا محمّد بن بزرگ اميد ] به جانب طالقان برفت و رفيقان به عمارت دژ ارژنگ مشغول بودند ( مأخوذ از فصلى