النبي - صلّى اللّه عليه و آله - قال : الصوم جنّة من النار و هو على عمومه » . يعنى زهرى [ كه از راويان از امام زين العابدين عليه السلام است در روايتى كه در شرح اقسام روزه‌هاست از آن حضرت ] روايت كرده كه از أقسام روزه روزهء روزهائى است كه مكلّف در آنها مخيّر است كه روزه بگيرد يا نگيرد و از آن جمله روزهء ششهء عيد فطر است يعنى روزهء شش روز بعد از عيد فطر كه علماى عامّه كه فقهاى أهل سنّت و جماعت باشند روزهء اين شش روز را « تشييع » مىنامند [ بمناسبت اينكه روزهء اين ايّام بمنزلهء به راه انداختن و گسيل كردن و روانه نمودن روزهء ايّام ماه مبارك رمضان است ] پس هر كه اين شش روز را روزه بگيرد فضل بسيار و اجر عظيم خواهد داشت . و برخى از اصحاب ما كه فقهاى شيعه باشند بكراهت روزهء اين شش روز حكم كرده‌اند و آن درست نيست بلكه صحيح آنست كه مكلّف در اين باره صاحب اختيار است اگر خواهد روزه مىگيرد و اگر خواهد افطار مىكند زيرا روزه عبادت است و بكراهت آن حكم نمىتوان كرد بدليل اين حديث كه پيغمبر ( ص ) فرموده : روزه سپريست از آتش جهنّم و اين حكم بر عموم خود باقى است و تخصيص به آن برنخورده است » . اينكه شيخ ( ره ) گفته كه عامّه روزهء اين شش روز را « تشييع » مىنامند از كتب لغت اين معنى صريحا برمىآيد بدليل اين كلمات ؛ فيومى در مصباح المنير گفته : « شيّعت رمضان بستّ من شوّال - اتبعته بها » و زمخشرى در اساس البلاغه گفته : « و من المجاز : شيّعنا شهر رمضان بصوم الستّة » فيروز ابادى گفته : « شيّع فلانا خرج معه ليودّعه و يبلّغه منزله ، و رمضان صام بعده ستّة أيّام » و در لسان العرب گفته : « و شيّعه و شايعه كلاهما خرج معه عند رحيله ليودّعه و يبلّغه منزله و قيل : هو أن يخرج معه يريد صحبته و ايناسه الى موضع ما ، و شيّع شهر رمضان بستّة أيّام من شوّال أى أتبعه بها ، و قيل : حافظ على سيرته فيها على المثل » و زبيدى در تاج العروس و غير او از لغويان در غير آن نيز به مثل بيانات گذشته پرداخته‌اند . پوشيده نماناد كه : شيخ الطايفه ( ره ) در نهايه نيز به استحباب روزهء اين شش روز