و شيخ يحيى بن سعيد در جامع گفته است : « حرام است شب‌نشينى كردن بذكر دروغ و قصّه‌هاى اختراعى و قصّه‌هائى كه دروغها بر آنها زياد كرده‌اند و به قصّه‌هاى ديگر مكروه است براى آنكه مانع بيدارى آخر شب مىشود » . و ابن بابويه در كتاب عقايد روايت كرده است كه : « قصّه خوانان در خدمت حضرت صادق - عليه السلام - مذكور شدند فرمود كه : خدا لعنت كند ايشان را كه تشنيع ميكنند بر ما . و گفته است كه : « باز از آن حضرت سؤال كردند از قصّه - خوانان كه : آيا حلال است گوش دادن بسخن ايشان ؟ حضرت فرمود كه : نه ، و فرمود كه : هر كه گوش اندازد بسوى سخنگوئى ؛ پس بتحقيق او را پرستيده است ؛ پس اگر آن سخنگو از جانب خدا سخن گويد خدا را پرستيده است ، و اگر از جانب شيطان سخن گويد شيطان را پرستيده است . و باز از آن حضرت پرسيدند از قول حق تعالى : و الشعراء يتبّهم الغاوون ، يعنى شعرا ؛ پيروى ايشان مىكنند گمراهان ؟ - حضرت فرمود كه : مراد از « شعرا » قصّه خوانان‌اند . و أحوط آنست كه قصّه‌هاى أيّام كفر و جاهليّت و پادشاهان عجم را نيز نخوانند هرچند راست باشد مگر از براى مصلحتى يا فايدهء دينى ؛ زيرا كه حق تعالى فرموده است ( آيهء 6 سورهء مباركهء لقمان ) : « و من الناس من يشترى لهو الحديث ليضلّ عن سبيل اللّه من غير علم اولئك لهم عذاب مهين يعنى از مردم كسى هست كه مىخرد حديث باطلى را از براى آنكه مردم را از راه خدا غافل گرداند و بآيات قرآن استهزا كند ؛ اينها از براى ايشان عذابى هست خوار كننده « 1 » . و شيخ طبرسى و ساير مفسّران روايت كرده‌اند كه : اين آيه در شأن نضر بن الحارث نازل شده است كه او تجارب ميكرد و ميرفت به طرف فارس ، و اخبار پادشاهان عجم را ميخريد

--> ( 1 ) - مضمون آيهء تالى آيهء گذشته نيز دربارهء بيان شدّت جرم مرتكبين اين عمل است به اين عبارت : « و اذا تتلى عليه آياتنا ولى مستكبرا كأن لم يسمعها كأنّ فى اذنيه وقرا فبشره به عذاب اليم » يعنى و هنگامى كه بر مرتكب اين عمل ناروا خوانده مىشود آيات ما اعراض مىكند از آنها در حالت كبر مانند اينكه آنها را نشنيده است گويا در گوشهاى او سنگينى و مانعى از شنوائى هست پس او را بشارت ده بعذابى بزرگ .