در آن زمان بغايت بزرگ بود و سيّدى عاقل فاضل بود و مجالست او بيشتر با شيخ جمال الدين گيلى بود و اكثر بنين و بنات ايشان متّقى و پرهيزگار بودند و باشند و از سبّ صحابه محترز ، و درين عهد از ايشان مولانا مرتضى اعظم اقضى القضاة و الحكّام مبيّن الشرايع و الاحكام سيف الملّة و الدين محمّد الحسينى قاضى قضاة دار الملك سلطانيّه و تومان قزوين و ابهر و زنجان و طارمين است متابع مذهب امام شافعى و در قطع قضايا از جادّهء شرع تجاوز نميكند » . قيد اخير يعنى شافعى مذهب بودن راجع بمحمّد اخير است نه بمحمّد اوّل و آن هم بنابر زعم حمد اللّه مستوفى است نه مبنى بر حقيقت امر ، مخصوصا با توجّه بفاصلهء بعد زمانى طويل كه بين اين سيّد و مستوفى هست و اللّه العالم بحقيقة الحال . و اينكه مصنّف ( ره ) گفته ( ص 225 ؛ س 7 - 8 ) : « و سيّد على محمّدى با حرمت و رفعت بسيار و اعتقاد نيكو » . مراد همان سيّد است كه منتجب الدين ( ره ) در فهرست او را چنين ترجمه كرده : « السيّد جمال السادة أبو الحسن علي بن محمّد بن اسماعيل المحمّديّ ثقة فاضل ديّن سفير الامام عليه السلام » . تعليقهء 99 ( ص 224 ؛ س 4 - 7 ) « خوضهء مفرّد » اينكه مصنّف ( ره ) گفته : « و پسرش سيّد أجل المرتضى ذو الفخرين أبو الحسن علىّ بن المطهّر بن علي - رضي اللّه عنه - كه بيرون از آنكه سلاطين آل سلجوق و خواجه نظام الملك بوصلت با وى تقرّب و تبرّك نمودند چهارصد [ من ] خوضهء مفرّد در تركهء او آمد و فضل و علم او از كتب و خطب او معلوم شود » . نگارنده گويد : در اوايل مجلّد اوّل تعليقات بترجمهء اين سيّد تحت عنوان « تعليقهء 29 » به قدر كفايت پرداخته‌ايم ( رجوع شود بصفحهء 128 - 132 ) اكنون اين تعليقه را براى بيان نكته‌اى منعقد كرده‌ايم و آن نكته اينست كه وجه تصحيح دو كلمهء « خوضهء مفرّد » واقع در عبارت متن را بيان كنيم پس مىگوئيم :