و قل ابن ادريس بتقديم الّذي * قدّمتموه على علىّ ما رضي و فرق در لغت اين ابيات و ابيات امام شافعى نزد ماهران عربيّت أظهر من الشمس است و اين كيد ايشان بغايت پوچ است زيرا كه بناى كار اين بزرگواران و شريعت و طريقت اين نامداران از سر تا قدم بر مذهب اهل سنّت است بيك دو شعر كذائى ايشان را شيعى گمان كردن از اطفال مكتب هم نمىآيد و بعض شعراء ايشان شعرى گويند و آن را بتمامه نسبت بيكى از كبراء اهل سنّت نمايند بدون الحاق مثل آنچه در كتب ايشان ديده شد كه امام شافعى گفته است : شفيعى نبّى و البتول و حيدر * و سبطاه و السجّاد و الباقر المجدي و جعفر الثّاوي ببغداد و الرضا * و فلذته و العسكريّان و المهدي و برهان الهى اين است كه كذب اين اشعار از روى تاريخ پر ظاهر است زيرا كه تولّد امام على نقى در سنهء دو صد و چهارده است و تولّد امام حسن عسكرى بسيار متأخّر از آن و وفات امام شافعى در سنهء دو صد و چهار است در عهد مأمون عبّاسى و وفات امام محمّد تقى در سنهء دو صد و بيست است و در كرخ مدفون شده‌اند امام شافعي كجا حاضر واقعهء ايشان شد . ! ؟ و امام حسن عسكرى در سرّ من رأى كه بناى معتصم است ساكن بود و الان آن شهر را سامرّا گويند و امام شافعى زمان معتصم را ادراك ننموده ، آرى امام شافعى فضائل كسانى را كه از اهل بيت دريافته‌اند ذكر كرده‌اند و اين مخصوص به امام شافعى نيست جميع اهل سنّت به اين عبادت قيام مينمايند و روايت حديث از ائمّهء اهل بيت در كتب اهل سنّت بسيار است و سلسلهء آبائى اهل بيت را بسلسلة الذهب ناميده‌اند » . نگارنده گويد : كاش دهلوى معيّن مىكرد كه كدام يك از علماى شيعه اين كار را كرده ، و در چه كتابى اين الحاق را به عمل آورده‌اند چون نگفته و معيّن نكرده است جواب آنست كه وى از كتاب ناشناخته‌اى يا شخص مغرضى چنين سخن را نقل كرده است زيرا ما در كتب علماى شيعه چنين مطلبى را سراغ نداريم ، در هر صورت چون نظر فقط به آنست كه ثابت شود كه اشعارمندرجه در نقض از امام شافعي