« الحريريّ - أبو محمّد القاسم بن علي بن محمّد بن عثمان البصريّ - صاحب مقامات و درّة الغوّاص ، وفاتش در بصره سنهء 516 ( ثيو ) . و مقامات كتابى است كه پيوسته اهل فضل به آن عنايتى داشته‌اند و شروحى بر آن نگاشته‌اند و حقير نيز چندى به خواندن و مطالعهء آن كتاب اهتمامى داشتم تا آنكه يافتم كه مطالعهء امثال اين كتابها دل را سياه مىكند و با بودن كتاب مستطاب نهج البلاغه كه مشرع فصاحت و بلاغت است چه حاجت كه انسان بمطالعهء مقامات بپردازد و از طلاى بىغشّ بسفالى قانع شود چه همان نسبتى كه ما بين حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - و مردم است همان نسبت ما بين كلام آن جناب و كلام سايرين است . علي الدرّ و الذهب المصفّى * و باقى الناس كلّهم تراب » و در الكنى و الالقاب ببسط بيشترى در ترجمهء حريرى پرداخته است هر كه طالب باشد به آنجا نيز مراجعه كند . امّا مقامات حريرى ؛ خواندن آن و ممارست به آن از ساير بزرگان نيز شنيده‌ام كه نحوست دارد و بديمن است و برخى از بزرگان دعوى تجربه و اختبار و آزمايش اين مدّعا را كرده است و در اينجا تبيه بر اين مقدار كفايت است . چون اين بقيّه در ترجمهء اين وزير براى خوانندگان بسيار مفيد و ممتّع است و شخص صاحب ترجمه نيز پارسا و پاكدامن ، و نيكو فعال و پسنديده خصال ، و دانش‌پرور و فضل‌گستر بوده است ، نخواستم اين تعليقات از اين بقيّه از ترجمهء وى خالى بماند - جزاه اللّه عن الاسلام و أهله خير الجزاء . 2 - ترجمهء عالم بزرگوار و فقيه عاليمقدار ابو سعد منصور بن الحسين الآبى - قدّس اللّه روحه و نوّر ضريحه - است چنان كه در ص 716 - 717 وعده كرديم . منتجب الدين ( ره ) نام اين بزرگوار را در فهرست اسامى علماء شيعه در حرف ميم چنين ياد كرده است : « الوزير السعيد ذو المعالي زين الكفاة أبو سعد منصور بن الحسين الآبي فاضل