امام جعفر صادق سلام مرا پاسخ داد و فرمود : بنشين خداوند شما را رحمت كند من در خدمت او قرار گرفتم ، او پس از اندكى با من سخن گفت و فرمود : كينه‌ات چيست ؟ گفتم : ابو عبد اللَّه . فرمود : خداوند اين كنيه را براى شما نگه دارد و به آنچه از آن رضايت دارد توفيق دهد . ( 1 ) عنوان گويد : با خود گفتم : اگر از اين ملاقات جز اين دعا استفاده ديگرى نبرم براى من كفايت مىكند ، بعد از اين جعفر گفت : شما چه حاجتى داريد ؟ گفتم : دعا فرمائيد خداوند مرا توفيق دهد كه از علم شما سود برم و هر چه از شما بپرسم پاسخ بشنوم . جعفر گفت : علم به تعلم نيست بلكه نورى است كه از طرف خداوند بر دلها مىتابد ، اينك اگر طالب علم هستى ابتداء از خود حقيقت عبوديت را بخواه ، علم را براى عمل طلب كن و از خداوند بخواه تا فهم شما را زياد كند گويد : گفتم : اى شريف . جعفر بن محمد گفت : بگو يا ابا عبد اللَّه . گفتم : يا ابا عبد اللَّه حقيقت عبوديت چيست ؟ فرمود : به سه چيز مىتوان اين حقيقت را دريافت . يكى اينكه بندگان آنچه را كه خداوند به آنها بخشيده است ملك خود ندانند ، زيرا بندگان خدا مالك نيستند و هر چه دارند از خدا مىباشد و هر جا خدا امر كند بايد خرج كنند . دوم اينكه بنده‌اى هرگز قدرت ندارد با فكر و انديشه خود كارهاى خود را اداره كند ، سوم اينكه هر چه خداوند به او امر كرده و يا از آن نهى نموده است به كار گيرد و از اوامر و نواهى خدا سر باز نزند ، هر گاه بنده‌اى چيزى را ملك خود نداند مال را انفاق مىكند . هر گاه بنده‌اى امور خود را به خداوند واگذارد و بفهمد كه با عقل و تدبيرش نمىتواند امور خود را آن طور كه هست اداره كند ، گرفتارىهاى دنيا و مصائب آن بر او گوارا مىگردد ، هر گاه بنده‌اى به اوامر و نواحى خداوند گردن