ابن ابى العوجاء گفت : آرى و پيش رفت و صف مردم را شكافت و گفت : اى ابا عبد اللَّه راستش مجالس در حكم امانتند و هر كه پرسشى دارد بايد بپرسد به من اجازهء پرسش ميدهى ؟ امام صادق ( ع ) فرمود : اگر خواهى بپرس . ابن ابى العوجاء گفت : تا چند اين خرمنگاه را لگدكوب ميكنيد و بدين سنگ پناهنده ميشويد و اين خانه را كه با آجر و كلوخ بالا رفته ميپرستيد و گرد آن چون شتران لوكه دو ميكنيد ؟ چون كسى انديشه در اين كار كند و از روى دانش آن را بسنجد و اندازه گيرد بداند كه كار جز حكيم و انديشمند باشد پاسخ گو كه تو سر اين امر و ستون آنى و پدرت بنياد و سر رشته دارش بود . امام صادق ( ع ) در پاسخش فرمود : راستش هر كه را خدا از راه بدر برده و كور دلش كرده حق بمذاق او بدمزه آيد و آن را خوشگوار نداند و شيطان سرپرست و همدست او است و او را بپرتگاه هلاكت كشاند . اين خانه‌ايست كه خدا بوسيلهء آن خلق خود را بپرستش خود كشانده تا با آمدنشان بسوى آن فرمانبريشان را بيازمايد و آنها را ببزرگداشت و زيارتش تشويق كرده و آن را قبلهء نمازگزاران ساخته و آن يك شعبه از رضوان او و راه رسيدن به غفران او است با وضع درست و كاملى برپا شده و مركز عظمت و جلال است . دو هزار سال پيش از كشش زمين آن را آفريده و اين خداوند سزاوارتر كس است كه فرمانش برند در آنچه فرمان داده و باز گيرند از آنچه نهى كرده ، او است خداى عز و جل آفرينندهء جانها و پيكرها . ابن ابى العوجاء گفت : اى ابا عبد اللَّه سخن گفتى ولى حواله دادى به چيز ناديده . امام صادق ( ع ) فرمود : واى بر تو چگونه ناديده و نهان باشد كسى كه با خلق خود حاضر است و از رگ گردن بدانها نزديكتر است سخن آنان را بشنود و اسرارشان را بداند . هيچ جا بىاو نيست و در هيچ جا گنجانيده نيست و به جائى از جاى ديگر نزديكتر نباشد . گواه وى بدان آثار اوست و دليل او كارهاى او .