فصل ديگر و باز هم پرسشى اگر كسى گويد : چه پاسخى دهيد بدان كه گويد عمدهء فضل ابى بكر اينست كه از خانواده و وطن و فرزندان و تبار خود دست كشيد و شركت كرد با رسول خدا ( ص ) در هجرت و جانبازى و بيرون رفتن با آن حضرت و ديگران از خاندان پيغمبر و اصحابش چنين كارى نكردند تا آنجا كه روايت است چنان به خوبى از پيغمبر دفاع كرد كه چون در سوراخ غار مارى ديد با پاشنهء پاى خود آن را بسته و جلو مار را گرفت و با جان پيغمبر ( ص ) را نگهدارى كرد و آن مار پاى او را گزيد . شما در اين باره چه ميگوئيد كه ما راه جوابى براتان ندانيم . پاسخ اينست كه اين دليل عمدهء تو سست است و همهء اين ادعاها دروغ است زيرا بيرون شدن ابى بكر با پيغمبر مورد انكار نيست ولى براى تو در اثبات فضل او سودى ندارد تا ثابت نشود كه نيت او خالص بوده و براى رضاى خدا و درخواست ثواب بر هجرت بوده و صحت آن روشن گردد با اينكه نزد ما اماميه خلاف آن ثابت است و ما نپذيريم كه اجتماع پيغمبر و ابى بكر در اين سفر بقرار ميان آنها بوده و هم آهنگى در بيرون شدن و مقدمه چينى ، و رسول خدا ( ص ) هم هرگز رغبت نداشته در انس با او و همدمى او و براى رسول خدا ( ص ) تأييد فرشته‌ها و همدمى با آنها بس بوده و همانا سبب اجتماعشان در اين سفر اين بوده كه چون رسول خدا ( ص ) نهانى از خانه‌اش بدر آمد بر حسب آنچه خدايش فرموده بود و شبانه خود را به منزل ام هانى رسانيد كه خواهر