فصل - در پرسشهائى كه بدين مقام وابسته‌اند 1 - اگر به نظر شما حزن ابى بكر در اين مقام گناه است براى آنكه نهى از آن شده ، در قرآن مجيد خدا پيغمبر خود را هم از مانند آن نهى كرده كه در ( آيهء 127 سورهء النحل ) فرموده : « اندوه مخور بر آنان و در تنگى مباش از آنچه نيرنگ زنند » و مادر موسى ( ع ) را هم نهى كرده از حزن نيز ، در آنجا كه فرموده ( آيهء 7 سورهء القصص ) « نترس و اندوه مخور » آيا اين نهى براى آن بوده كه پيغمبرش در اندوه خوردن گناه كرده و از آتش نهى كرده و همچنان مادر موسى ؟ يا گوئيد ميان حزن ابى بكر و اين دو مقام تفاوتى است و آن را بگوئيد تا روشن شود . پاسخ اينست كه استاد ما شيخ مفيد ( رضى اللَّه عنه ) از اين پرسش و اعتراض جوابى داده كه فرق ميان اين دو مقام را روشن كرده و عذر را بر طرف نموده و ما مختصرى از گفتار را در اينجا بياوريم كه در بيان جواب بس باشد و گوئيم : اعتراض به حزن پيغمبر ( ص ) به كلى ساقط است زيرا آن حضرت به عقيدهء ما از هر گناهى و لغزشى معصوم است و از همهء گناهان و خطاها در امانست و بايد اينكه فرموده : « اندوه مخور بر آنان » را به يك معناى خوب و پسنديده حمل كرد مثل اينكه مقصود تخفيف و آسان كردن دشوارى كار او باشد براى رفق به دو و اكرام و اجلال او و بزرگداشتش و ابى بكر نزد طرفدارانش معصوم نبوده كه از خطاكارى در امان باشد و دليلى نيست كه به او خوشبين بايد بود بلكه چنان فهم شود كه بد نهاد بوده و دچار شك و حيرت ، براى آنكه از آغاز