5 - اعلام باينكه به دو خبر داده راستش خدا بهمراه ما است ، برابر هم و يار آنها است و دفاع كن از هر دوشان و فرموده : « إِنَّ اللَّهَ مَعَنا » ( راستش كه خدا بهمراه ما است ) . 6 - گزارش داده از نزول سكينه بر ابا بكر زيرا پيغمبر كه جدا از سكينه نبوده هرگز و فرموده : « فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ » و اين شش مقام است در آيه كه دلالت دارند بر فضل ابى بكر در آيهء غار كه تو و ديگران را امكان دست يافتن بدانها نبوده « 1 » . شيخ مفيد ( ره ) گفته : من به دو گفتم سخن خود را پروراندى و شرح آن به نهايت رساندى تا آنجا كه هيچ آفريده‌اى نتواند حجت فضل يارت را بر آن افزايد جز اينكه من به يارى خدا و توفيق او آنچه را آوردى چون خاكسترى در برابر باد سخت بر باد خواهم داد . اما اينكه گفتى خداوند ذكر پيمبر نموده و ابا بكر را دومى آن حضرت شمرده هيچ فضلى از آن استفاده نشود زيرا گزارشى است از شمار . بجان خودم كه آنها با هم دو تا بودند و ما بالبديهه ميدانيم يك مؤمن و يك كافر با هم دو تا باشند چنانچه يك مؤمن و يك مؤمن هم در شمار دو تا باشند پس در ذكر شماره براى تو فائده‌اى نباشد كه مورد اعتماد گردد و اثبات فضل نمايد . و اما اينكه گفتى آنان را به اجتماع در يك جا وصف كرده مانند همان جمع در شمار است زيرا در يك مكان بسا كه مؤمن و كافر گرد هم آيند چنانچه در شمار ، مؤمن و كافر با هم رده ميشوند و نيز مسجد پيغمبر ( ص ) شريفتر از غار است و در آن مؤمن و منافق و كافر هم با هم گرد مىآمدند و در اين باره است قول خدا تعالى آيهء ( 36 سورهء المعارج ) « فَما لِ الَّذِينَ كَفَرُوا قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ 27 عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ عِزِينَ » . ترجمه :

--> ( 1 ) آيهء غار 40 سورهء التوبه است كه فرمايد : « إِلَّا تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها » .