بمثلهايش پند دانند و با داروهايش دردهاى خود را شفا جويند و بار ديگر پيشانى و دو كف دست و زانوها و نوك پاها را بر زمين بچسبانند و اشكهاشان بر گونه‌هاشان روان شود و خداى پر زور و بزرگى را تمجيد گويند و به دو جل جلاله پناه برند براى آزاد كردن خود از دوزخ ، اينست شبهاشان و اما در روزهاى خود دانشمندند و نيك و پرهيزكار ترس آفريننده‌شان آنها را لاغر كرده و بمانند تير ساخته باشند . بيننده‌شان پندارد كه بيمارند ولى در آن مردم بيمارى نيست يا پندارند ديوانه‌اند و در روانشان عظمت پروردگار و سطوت او چنان خليده كه عقلشان را ربوده و چون از اين هراس بدر آيند بكردارهاى نيك گرايند . باندك خشنود نباشند و شايان آن را هم كم شمارند و فزون نگيرند . آنها خود را بتقصير متهم سازند و از كارهاشان نگرانند ، اگر يكى از آنان را ستايند از آنچه در باره او گويند بترسد و گويد : من خود را بهتر از ديگران ميشناسم و پروردگارم به من از خودم داناتر است ، پروردگارا مرا بدان چه گويند مگير و از آنچه گمان برند بهتر ساز و آنچه را ندانند برايم بيامرز زيرا تو پر نهانها را دانى و عيبها را مستور سازى . از نشانى هر كدامشان اينست كه : در او بينى قوت در دين ، حزم با نرمش ، و ايمان با يقين و حرص در دانش و فهم در فقه و مسائل دينى و دانش با بردبارى و زيركى در رفق و ميانه روى با وجود ثروت و تجمل با ندارى و شكيبائى در سختى و خشوع در عبادت و ترحم و بخشش از دسترنج و عطا كردن در جاى حق و شايسته و نرمى در كسب معاش و جستجوى رزق حلال و خوددارى از طمع و تقاضاى پاك و نشاط در هدايت و بر كنارى از شهوت حرام و نيكى كردن با پايدارى ، آن را نداند كه زيانش ندارد و آمار كردارش فرو نگذارد خود را در كار خير كند شمارد و كار خوب خود هم نگرانى دارد . بامدادان كارش ذكر خدا است و شامگاهان توجه او بشكر خدا است ، شب گذراند و از خواب غفلت حذر دارد و صبح كه كند از فضلى و رحمتى كه دريافته شاد است و اگر كار خدا پسندانه بر نفس او گران آيد او را بر آن وادارد و خواهشش بر نيارد در آنچه بر آن آزمند است براى رغبت در