در بيان صفات افعال بدان كه صفت فعل الهى هر صفتى است كه وابسته است به ديگرى جز ذات احديت و بايد جز او ديگرى در نظر داشت تا آن صفت تحقق يابد چنانچه گوئيم إله ؛ رب ، مالك ، فاعل ، جواد ، رازق ، راحم ، متكلم ، صادق و مانند آنها زيرا بيان كرديم كه إله را و الهى و مشتاقى بايد و او بايد موجود باشد و رب بمعنى پرورنده را پرورش داده‌اى بايد زيرا پرورش نبوده نشايد و پس از اينكه پرورش داده باشد پرورنده درست آيد و همچنين مالك را مملوكى لازم است زيرا مالكيت معدوم معنا ندارد و فاعل وصفى است كه بىترديد درست نيايد جز كه فعلى در ميان باشد پناه به خدا از اين گفته كه خدا هميشه فاعل بوده است از قديم زيرا لازم آيد كه پيش از افعال خود نباشد و از قديم فاعل باشد ، و همه صفات افعال خدا بر اين روش باشند نزد انديشمند ؛ ندانى كه اگر گوئيم خدا در ازل جواد بوده و بخشنده لازم آيد كه فعل بخشايش او ازلى باشد و آن هم كه به او بخشش كرده ازلى باشد و همچنان اگر گوئيم در قديم ازلى روزى ده و مهربان بوده لازم آيد كه روزى دادن و مهربانى ازلى باشند و روزى خور و محبوب او هم شريك او باشند در ازليت و همچنين متكلم و سخنگو را كلامى بايد كه يكى از كارهاى خدا است مانند روزى دادن و بايد خدا پيش از آن باشد و صادق و راستگو هم درست نيايند جز پس از سخن گفتن و همه اينها صفات