در صدور فعل رحمت تا آنجا كه از هيچ آفريده بر نيايد ( و از اين رو نام مخصوص خدا است و روا نباشد كه نام كسى باشد ) و از امام باقر عليه السلام هم درستى اين معنا رسيده است كه : فرموده : خدا رحمانست بر همه مردم ( از هر جنسى و هر ملت و هر كيش « 1 » و رحيم است بخصوص مؤمنان ، پس يكى از دو نام از عموم رحمت باز گرفته است كه رحمانست و ديگر از رحمت خاص معنوى كه رحيم است . نام اللطيف : معنى حكمت جامعه و رحمت و نفوذ درخواسته حتمى را دارد با لطفها كه به همه آفريده‌هاى خود دارد موافق آنچه صلاح آنها را ميداند و در زبان مردم اين معنا شناخته است . عرب گويد : فلانى در كار خود لطيف است و در ساخته خود لطيف است و مقصود توصيف او است بحكمة و تدبير « 2 » نام الخبير ( آگاه ) مىرساند كه حقيقت همه چيز را ميداند و وصف همه را دريابد . الكريم : از فعل كرم باز گرفته است نعمت بخشى و گذشت از گناهان و نعمتهاى رايگان را مىرساند . الجواد از جود است و چنانچه در معنى كريم گفتيم بخشش را مىرساند جز كه بخشش بيشترى را كه كريم نرساند . الغنى ( بىنياز ) توانا بر هر چه بىكمك كمك ديگران و اين نام در جز خدا حقيقت ندارد و اگر صفت آفريده باشد مجاز است . السخى به نظر كسى كه روا داند نام خدا باشد بمعنى بخشش كن است و

--> ( 1 ) اى كريمى كه از خزانهء غيب * گبر و ترسا وظيفه‌خور دارى دوستان را كجا كنى محروم * تو كه يا دشمنان نظر دارى رحمان دلالت به بخشش هستى دارد و از اين رو نام خاص خدا است ( مترجم ) ( 2 ) لطف بمعنى نازك بدن ، نازك بين و نازك كار به كار رفته و به دو معنى اخير ميتواند صفت خدا باشد ( مترجم )