گروهى از يگانه پرستان اطلاق آن را بر خدا روا ندانند زيرا در هيچ كتاب آسمانى و سنت متواتره و اجماع و خبر مستفيض قطعى صادر از ائمه راستين عليهم السلام خدا بدان ناميده نشده و يك معنى معقول خدائى ندارد و يكى از لغت‌شناسان گفت از سخاوت باز گرفته است كه معنى زمين سست ( و زراعت بده ) دارد و ثابت است كه نامهاى خدا بايد از شارع صادر باشد از اين رو بايد در آن توقف كنم . و اما رب از تربيت است بمعنى پرورش و معنى ملك به خود گرفته مالك باز گرفته شده از ملك ( دارنده و فرمان ده ) و جز اينها از نامهاى خدا هر كدام معنائى را ميرسانند كه از انديشه در آن دانسته شود . فصل در شناخت امتيازات صفات خدا تعالى بدان كه همه اوصاف خدا سبحانه بر دو بخشند : 1 - آنچه صفت حقيقى است و مقصود از آن معنى صفتى است كه نمودى از ذات يگانه است . 2 - آنچه بطور مجاز صفت ذات الهى است و مقصود از آن جز معناى آن صفت است . صفات حقيقى هم دو بخشند : الف : صفات ذاتيه كه پيوسته نمود ذات الهى بودند و هميشه خواهند بود ب : صفات فعليه كه با نمود كار خدا نمايش وصف او باشند و نميتوان گفت پيوسته بودند مانند صفات ذاتيه كه گوئيم زنده است ، پاينده است ، توانا است ، دانا است ، موجود است و قديم كه نمود اين صفتها از حاق ذات الهى است و اعتبار معنى ديگرى نميخواهد ، دليل بر ذاتى بودن اين شش صفت و نمود آنها از خود هستى بينهايت خدا اين است كه اگر زندگى و پايندگى و توانائى و دانش معانى زائد از ذات او