وعدة « 1 » فصل : در شناخت اسماء خدا و حقيقت آنها نامهاى خدا همه توصيفى است از ذات الهى بيك معناى از كمال و نحوى از فائده جمال حق و هيچ نامى نيست كه چنين نباشد و بمانند نام اشخاص و افراد ممكنات صرفا لقبى باشد كه به خود ذات تنها اشاره كند و همان شخصى خاص را افاده نمايد تا از هم جنسان و همتاهاى خود ممتاز گردد ، و چون خدا را هم جنسى نباشد و همتائى نيست محال است كه نامش لقب تشخصى او باشد و بايد هر كدام توصيفى از ذات يكتاى او باشند و يك كمالى را نشان دهند . ناميدن خدا به اللَّه دلالت دارد بر اين كه بندگان شيفتهء اويند و حيران درگاه او و در سختيها دل به دو دارند تا از بدى رها شوند و از امام صادق عليه السلام هم روايتى است به همين معنا كه گفتيم و گر چه تعبيرى ديگر فرموده . 13 - در روايتى است از آن حضرت كه اللَّه را واله و شيدائى بايد و واله را يك دلبرى شايد و نام جز نامدار باشد و اصل كلمه اللَّه الاله بوده يا الف و لام تعريف و همزه دوم براى تخفيف ساقط شده و دو لام يك لام با تشديد گرديده و اللَّه شده . در نام رحمان و رحيم : رحمان از رحمت بازگرفته است با مبالغهء نهائى

--> ( 1 ) در اين فصل مصنف يكى از مسائل اصولى خداشناسى را بميان آورده و آن در بارهء صفات ثبوتيه خدا است كه هشت شمرده شدند ، عالم و قادر وحى است و مريد و مدرك هم قديم و ازلى هم متكلم صادق و اثبات كرده كه برخى صفات ثبوتيه خدا عين ذات او است و خداوند با يگانگى حقيقى خود كه تصور آن در عقل نگنجد داراى همه اين اوصاف است به اين معنى كه ذات يگانه او خود به خود دانش است و توانائى و زندگى و اراده و ادراك و قديم است و از ليست و اين تعبيرات وصفى اشاره‌ايست بجامعيت ذات يگانه الهى بر خلاف عقيده اشاعره كه در برابر هر صفتى معنائى در ذات احديت معتقدند و اين خود برگردد بآلوده شدن ذات الهى بامكان و تركيب و نفى وجوب ذاتى خداوند كه محال باشد ( مترجم )