عقلش كامل باشد كه عدالت خدا را بفهمد و بخوشى لذت برد در برابر ظلمى كه كشيده و پرسش از او جز در اين وضع نيست . و از امير مؤمنان و ابن عباس روايت است كه قرائت كردند اذا الموءودة سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ يعنى آنگاه كه زنده بگور بپرسد براى چه من كشته شدم و سئلت فعل معلوم است و فاعلش موءوده است و قتلت فعل متكلم وحده مجهول كه پرسش‌كننده و گوينده خود موءوده است . و اما موءوده دختر نوزاد است و عرب در دوران جاهليت دختران را زنده بگور ميكردند كه خدا فرموده : ( 61 سورهء النحل ) آيا آن نوزاد دختر را به ننگينى نگهدارد يا آبرومند به خاك سپارد ، و فرموده ( 143 - الانعام ) البته زيان بردند آنان كه از بيخردى فرزندان خود را روى نادانى كشتند . و گفتند اين كار را براى دو چيز ميكردند : 1 - ميگفتند فرشته‌ها دختران خدايند و دختران را از ان خدا ميدانستند و آنها را بوى ميفرستادند . 2 - آنها را براى هراس از گرسنگى و نبودن غذا ميكشتند كه خدا عز و جل فرموده است . ( 23 - الاسراء ) نكشيد فرزندان خود را از ترس ندارى ما روزى دهيم شما را و آنها را راستى كشتن آنان خطاى بزرگى است . فصل در شناخت اسم و صفت بدان كه نامدار خود نام نيست و صفت هم جز موصوف است و نام و وصف جز گفتار و نمودى از نام نباشند يا به صورت نوشته دليل بر او باشند نام آنست كه دلالت بر ذات نام دار كند و صفت دليل بر وجود يك معنا است در موصوف و نام دار و در اين تعريف از صفت مجاز گوئى است زيرا موصوف را ظرف و محل مينمايد و بسا كه موصوف نه ظرف باشد و نه محل و بهتر است كه گفته شود :