اما آنچه از ايمان بر دل واجب گشته ، اقرار و شناسائى و تصميم و رضايت و تسليم است باينكه شايسته پرستشى جز خداى يگانه بىشريك نيست ، او معبوديست يكتا كه همسر و فرزند نگرفته و اينكه محمد بنده و فرستاده اوست - صلوات اللَّه عليه و آله - و اقرار نمودن به آنچه از جانب خدا آمده ، از پيغمبر يا كتاب . اينست آنچه خدا از اقرار و معرفت بر دل واجب ساخته و اين عمل دل است و همين است قول خداى عز و جل : « بجز كسى كه مجبور شود ، ولى دلش بايمان قرار دارد ، اما كسى كه دلش بكفر باز شده ، 106 سوره 16 » و فرمايد « همانا به ياد خدا دلها آرام گيرد ، 28 سوره 13 » و فرمايد : « كسانى كه با زبان خود ايمان آورده و دلشان ايمان نياورده است ، 41 سوره 5 » ( آيه در مصحف چنين است : مِنَ الَّذِينَ قالُوا آمَنَّا بِأَفْواهِهِمْ و فرمايد : « اگر آنچه در دل داريد آشكار كنيد يا پنهان نمائيد خدا شما را از آن حساب ميكشد ، سپس هر كه را خواهد مىآمرزد و هر كه را خواهد عذاب مىكند ، 284 سوره 2 » اينست آنچه خدا از اقرار و معرفت بر دل واجب ساخته و اين عمل دلست و سر ايمان . و خدا بر زبان واجب ساخته ، گفتار و بيان از جانب دل را به آنچه باور كرده و اقرار نموده . خداى تبارك و تعالى فرمايد : « بمردم سخن نيكو گوئيد 83 سوره 2 » و فرموده : « گفتند : به خدا و آنچه بما و شما نازل شده ايمان آورديم و خداى ما و شما يكى است و ما تسليم او هستيم « 1 » 46 سوره 29 » اينست آنچه خدا بر زبان واجب كرده و اين عمل زبان است .

--> ( 1 ) آيه در قرآن به اين صورت نيست ، مراجعه شود ، گويا از اشتباهات نساخ يا تلفيق دو آيه است و يا نقل بمعنى شده .