و بر گوش واجب ساخته كه از شنيدن آنچه خدا حرام كرده دورى گزيند و از آنچه خداى عز و جل نهى فرموده و براى او حلال نيست و از شنيدن آنچه خدا را بخشم آورد ، روگردان شود ، و در اين باره فرموده : « بتحقيق خدا در كتاب بر شما نازل فرموده كه چون بشنويد آيه‌هاى خدا را منكر ميشوند و مسخره ميكنند با آنها منشينيد تا در سخنى ديگر وارد شوند ، 140 سوره 4 » سپس خداى عز و جل مورد فراموشى را استثنا نمود و فرمود : « و اگر شيطان از يادت برد ، پس از ياد آمدن با گروه ستمگران منشين ، 68 سوره 6 » . و باز فرمود : « مژده بده آن بندگانم را كه سخن را ميشنوند و از نيكوترش پيروى ميكنند ، ايشانند كه خدا هدايتشان كرده و ايشانند خردمندان ، 18 سوره 39 » و فرموده است : « براستى كه مؤمنان رستگار شدند ، همان كسانى كه در نمازشان فروتنند ، و كسانى كه از شنيدن ياوه روى گردانند و همان كسان كه زكات پرداخت كنند ، 3 سوره 23 » و فرمود : « و چون ياوه‌ئى شوند ، از آن روى بگردانند و گويند ما اعمال خود داريم و شما أعمال خود ، 55 سوره 28 » و فرمود : « و زمانى كه بر ناپسندى گذرند با بزرگوارى گذرند ، 72 سوره 25 » اينست وظيفه ايمانى كه بر گوش واجب شده كه به آنچه برايش حلال نيست گوش فرا ندهد . و بر چشم واجب شد كه به آنچه خدا بر او حرام كرده ننگرد ، و از آنچه خدا نهى فرموده و برايش حلال نيست روى گردان شود ، همين عمل ايمانى چشم است ، پس خداى تبارك و تعالى فرمود ، « بمردان مؤمن بگو گاهى ديدگان خود فرو بندند ( يعنى در برابر حرام نه در همه جا ) و فروج خود نگهدارند ،