و آن شادمانش ميسازد ، و از حال پشيمانى دور مىافتد ، در صورتى كه بودنش به حال پشيمانى بهتر است از شادى و سرورى كه او را فرا گرفته است . شرح - معلومست كه شخص پشيمان حال توابين را پيدا مىكند و خداى تعالى فرمايد : إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ و شادى و سرور ، نازيدن و باليدن بر خداست ، علاوه بر آنكه تعيين ارزش عمل بنده با سيد و مولاى او است و از اين روايات پيداست كه خداى تعالى گنهكار ترسان را از عابد خودبين دوست‌تر دارد . 5 - امام صادق عليه السّلام فرمود : عالمى نزد عابدى رفت و به او گفت : نماز خواندنت چگونه و در چه حد است ، عابد گفت : مانند منى را از نمازش ميپرسند ؟ ! در صورتى كه من از فلان زمان و فلان وقت عبادت خدا ميكنم ، عالم گفت : گريه كردنت چگونه است ؟ گفت : چنان ميگريم كه اشكهايم روان مىشود ، عالم گفت : همانا اگر خنده كنى و ترسان باشى ، بهتر است از اينكه گريه كنى و ببالى ، هر كه به خود ببالد چيزى از عملش بالا نرود ( پذيرفته نشود ) . 6 - امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام فرمود : دو مرد داخل مسجد شوند كه يكى عابد و ديگرى فاسق باشد ، و از مسجد خارج شوند ، در حالى كه فاسق صديق ( مؤمن واقعى ) شده باشد و عابد فاسق ، و اين براى آنست كه عابد داخل مسجد شود ، در حالتى كه بعبادتش ببالد و به آن بنازد و فكرش در آن باره باشد ولى فكر فاسق در باره ندامت و پشيمانى از فسقش باشد و از خداى عز و جل راجع بگناهانى كه كرده آمرزش خواهد . 7 - عبد الرحمن بن حجاج گويد : به امام صادق عليه السّلام عرضكردم : مردى عملى ( گناهى ) مىكند و از آن ترسان و هراسان مىشود ، سپس كار نيكى مىكند و او را شبه عجبى ميگيرد ( و به كار نيكش ميبالد ) .