3 - و فرمود : هر كه نزد برادر مسلمانش رود و او را گرامى دارد ، همانا خداى عز و جل را گرامى داشته است . 4 - رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : بنده‌ئى از امتم نيست كه نسبت ببرادرش لطفى كند ، جز آنكه خدا برخى از خدمتگزاران بهشت را خادمش سازد . 5 - رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كه ببرادر مسلمانش سخن محبت آميزى گويد و گرفتاريش را گشايش دهد ، تا زمانى كه در اين كار باشد ، زير سايه رحمت واسع و فراخ خدا باشد . 6 - امام صادق عليه السّلام ميفرمود : از جمله آنچه خداى عز و جل مؤمن را بدان اختصاص داده اينست كه : او را شناسا و قدردان احسان برادران خود نمايد اگر چه كم باشد ( تا از آنها سپاسگزارى كند و خودش هم در مقام احسان برآيد ) و احسان و نيكى بكميت زياد نيست ( بلكه مراعات كيفيت مهمتر است ) از اين رو خداى عز و جل در كتابش فرمايد : « اگر چه تنگدست و در مضيقه باشند ديگران را بر خود ترجيح دهند 9 سوره 59 » ( پس در موردى كه مؤمن چيزى را كه خود بدان محتاجست به ديگران بخشد ، احسانى با ارزش نموده اگر چه آن چيز از لحاظ كميت اندك باشد ) سپس خداى عز و جل فرمايد : « هر كه بخل خود را نگه دارد ( و به ديگران احسان كند ) آنان رستگارانند » و هر كه را خداى عز و جل به اين خصلت شناخت او را دوست دارد و هر كه را خداى تبارك و تعالى دوست داشت ، مزدش را روز قيامت بدون حساب ، كامل دهد ، سپس فرمود ، اى جميل اين حديث را ببرادرانت بگو كه موجب تشويق آنها باحسانست .