ربعى گويد : مردى از هم مذهبان ما در مدينه از من پرسيدم و گفت : تو خود شنيدى كه فضيل بن يسار چنين گفت ؟ : آرى ، گفت : اما من از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود : مسلمان برادر مسلمان است ، به او ستم نكند و فريبش ندهد و او را وانگذارد ، و غيبتش نكند و با او خيانت ننمايد و محرومش نسازد . در بيان حق آنكه خود را بايمان نسبت دهد و آنچه از حق او بكاهد 1 - مسعدة بن صدقه گويد : شنيدم شخصى از امام صادق عليه السّلام پرسيد ايمان كسى كه حق او و برادريش بر عهده ماست چگونه است و از چه راه ثابت شود و بچه وسيله باطل مىشود ؟ امام فرمود : همانا ايمان دو گونه ملاحظه مىشود . يكى از آن دو آنست كه از رفيقت براى تو نمايان مىشود ، پس هر گاه مثل عقيده خودت از رفيقت براى تو نمايان شد ، حق دوستى و برادرى او ثابت مىشود ، مگر آنكه خلاف آنچه را نسبت به خود گفته اظهار كند پس هر گاه چيزى از او صادر شود كه ضد آنچه را به تو اظهار كرده بتوانى استدلال كنى ، از آنچه خود را وصف نموده خارج شود و آنچه را به تو اظهار كرده نقض كند ، مگر آنكه ادعا كند آنچه را انجام داده از راه تقيه بوده ، با وجود اين ملاحظه شود اگر از امورى باشد كه تقيه در آن ممكن نيست از او پذيرفته نگردد ، زيرا تقيه مواردى دارد كه هر كه آن را از مورد خودش بيرون برد . برايش درست باشد ، و توضيح مورد تقيه مثل اينست كه مردم بدى فرمان و كردارشان بر خلاف حق جارى و آشكار