شود ، پس مؤمن هر عملى را كه از نظر تقيه در ميان آنها انجام دهد كه به تباهى دين منجر نگردد ، جائز است . شرح - قسم دوم ايمان كه در اين خبر ذكر نشده و بوضوحش واگذار گشته اينست كه از كثرت معاشرت و رفاقت شخصى يقين بايمان او حاصل شود به نحوى كه احتمال شك و ترديد در آن راه نداشته باشد . در اينكه برادرى بر پايه دين واقع نشده و تنها شناختن يك ديگر است 1 - امام باقر عليه السّلام فرمود : شما بر اين امر ( تشيع ) برادرى نكرديد بلكه تنها يك ديگر را بر آن شناختيد . 2 - امام صادق عليه السّلام فرمود : شما بر اين امر برادرى نكرديد ، بلكه تنها يك ديگر را بر آن شناختيد شرح - مقصود اينست كه برادرى شما شيعه با يك ديگر در اين عالم آغاز نشده بلكه در عالم أرواح و پيش از انتقال باجساد با يك ديگر سنخيت پيدا كرديد و از كفار جدا گشتيد ، و در اين جهان آن آشنائى را به ياد آورديد و يك ديگر را شناختيد . و بعضى گفته‌اند : مقصود امام عليه السّلام سرزنش و توبيخ شيعه است كه با يك ديگر از روى حقيقت و واقع برادرى ندارند و تنها تعارف ميكنند . ولى اين معنا اولا مناسبت كتاب ايمان نيست و با كتاب كفر مناسبت ندارد و ثانيا استفاده اين معنى از لفظ تعارف محتاج به تكلف است . حق مؤمن بر برادرش وادى حق او 1 - امام باقر عليه السّلام فرمود : از حق مؤمن بر برادر مؤمنش اينست كه گرسنگى او را سير كند و عورتش را بپوشاند و از گرفتاريش نجات بخشد و بدهيش را بپردازد و چون بميرد نسبت بخانواده و فرزندانش