4 . هر قرباني براي يك نفر . بنابر اين ، يك قرباني از دو نفر كفايت نمىكند ؛ حتى - بنابر قول مشهور - در حال ضرورت . 57 كفايت قرباني واجب از مستحب : قرباني واجب ( هدى ) از قرباني مستحب ( اضحيه ) در روز عيد قربان كفايت مىكند ؛ هرچند انجام دادن هر دو أفضل است . 58 قرباني كودك : بر ولىّ واجب است از طرف كودك قرباني كند وچنانچه حيواني براي قرباني يافت نشود ، ولىّ بايد از طرف كودك ده روز روزه بگيرد . 59 قرباني براي صدّ يا احصار : كسى كه به سبب جلوگيرى دشمن يا پيدايى بيمارى موفق به انجام رساندن اعمال حج يا عمره نشود ، براي خروج از احرام بايد قرباني كند ( - - ) احصار ) ( - - ) صدّ ) . قرباني واجب به نذر يا كفّاره : وجوب قرباني به عنوان كفاره ، مانند آنكه واجبي از واجبات حج را ترك كرده ويا حرامى از محرّمات احرام را - كه در ارتكاب آن كفاره واجب مىشود - مرتكب شده باشد ، مثلا صيد كرده يا لباس دوخته پوشيده ويا بوى خوش استعمال كرده باشد . وجوب قرباني به سبب نذر دو گونه است ؛ زيرا نذر يا مطلق است ؛ بدين گونه كه مىگويد : براي خدا بر عهدهء من است كه شتر يا گاو ويا گوسفندى را قرباني كنم ، ويا معيّن ؛ بدين گونه كه مىگويد : براي خدا بر عهدهء من است كه اين شتر را قرباني كنم . در صورت دوم ، با تحقق نذر ، قرباني از ملك نذر كننده خارج مىشود وقرباني در دست أو به عنوان امانت براي فقرا خواهد بود تا زماني كه آن را ذبح وميان فقرا توزيع كند . بنابر اين ، واجب است آن را حفظ كند ودر صورت كوتاهى در حفظ آن وتلف شدن حيوان ، ضامن قيمت آن است وچنانچه بدون كوتاهى تلف شود يا به سرقت رود ويا گم شود ، چيزى بر عهدهء أو نخواهد بود . در گونهء نخست ( نذر مطلق ) ، حيوان فرآهم آمده براي اداى نذر ، جز با ذبح آن ودادن به مستحقان ، از ملك أو خارج نمىشود ؛ از اين رو ، قبل از ذبح وتوزيع ميان مستحقان ، مىتواند - با فروختن ، هديه دادن ، سوار شدن ومانند آنها - در آن تصرف كند ، مگر آنكه پس از نذر ،