بدون دخول عنوان فراش محقق نمىشود ؛ هرچند عقد صورت گرفته وپس از آن امكان آميزش نيز فرآهم گشته باشد . 8 آيا مقصود از دخول ، مطلق دخول است ؛ چه از قُبُل وچه از دُبُر ويا تنها دخول از قُبُل تحقق بخش عنوان فراش است ؟ برخى ، دخول از دُبُر را كافى ندانسته‌اند . 9 در كنيز ، فراش با مالك شدن أو تحقق نمىيابد . در اينكه آيا فراش با آميزش پس از تملّك كنيز ، تحقق مىيابد يا نه ؟ مسئله اختلافى است . بنابر ديدگاه نخست ، به صرف تحقق ملكيّت ، نمىتوان حكم به لحوق نوزاد به مولا كرد ، مگر آنكه مولا به آميزش با كنيز اعتراف كند ؛ بر خلاف زوجه كه تحقق عقد ازدواج با امكان آميزش در حكم به لحوق نوزاد به زوج كفايت مىكند ؛ هرچند دخولي انجام نگرفته باشد . 10 بنابر ديدگاه دوم ، كنيز با آميزش نيز فراش به شمار نمىرود ؛ از اين رو ، حتى در صورت آميزش با وى ، نوزاد به مولا ملحق نمىشود ، مگر آنكه مولا به فرزندى أو اقرار كند . 11 اين قول به مشهور نسبت داده شده است . 12 آيا زوجه در عقد موقّت نيز فراش محسوب مىگردد ؟ برخى تصريح به عدم كرده ، ليكن گفته‌اند : زوجه غير دائم در حكم فراش است وهمچون عقد دائم ، نوزاد به زوج ملحق مىگردد . 13 آيا آميزش به شبهه نيز موجب صدق عنوان فراش خواهد بود يا نه ؟ مسئله محل اختلاف است . 14 اماريت قاعده : قاعدهء فراش اماره به شمار مىرود ؛ بدين معنا كه در صورت شك در انتساب ، نوزاد به صاحب فراش ملحق مىشود وديگرى نصيبي ندارد . بنابر اين ، در موارد يقين به انتساب نوزاد به صاحب فراش ، موضوعِ جريان قاعدهء فراش منتفى است وقاعده جارى نمىشود . چنان كه در موارد علم به عدم انتساب نيز جارى نمىشود ؛ زيرا اماره بودنِ هر اماره‌اى منوط به عدم قطع ويقين به خلاف آن است . 15 شرايط : در جريان قاعدهء فراش ، علم نداشتن به خلاف مقتضاى آن شرط است .