صيغه صيغه : الفاظى خاص براى ادا و ابراز مقاصد ؛ بويژه در عقود و ايقاعات / ازدواج موقت در زبان رايج ميان مردم ( - - ) ازدواج موقّت ) . صيغه در لغت به معناى هيئت و شكل چيزى آمده است ؛ ليكن مراد از آن در كلمات فقها الفاظ و عباراتى ويژه ؛ يعنى به شكل و هيئتى خاص مىباشد كه براى انشاى التزامات در قالب عقد ( - - ) عقد ) يا ايقاع ( - - ) ايقاع ) يا غير التزامات به كار مىرود . صيغه از اركان عقود و ايقاعات برشمرده شده و مشروط به شرايطى همچون صراحت داشتن در مقصود است ؛ چنان كه در غير عقود و ايقاعات بر الفاظى با محتواى تلبيه ( - - ) تلبيه ) و جملات ويژه سلام نماز ( - - ) تسليم ) نيز اطلاق شده و گفته مىشود : صيغهء تلبيه و صيغه تسليم يا سلام . در اصول فقه نيز صيغهء امر ( - - ) امر ) و نهى ( - - ) نهى ) بر الفاظى اطلاق مىگردد كه مفاد آن طلب انجام دادن كارى و يا نهى از انجام دادن آن است . تفصيل بحث از صيغه در عناوين مناسب و نيز عنوانهاى عقد و ايقاع مطرح است . صيغهء محرميّت صيغهء محرميّت : ازدواج موقت با هدف حصول محرميت . گاهى هدف از اجراى عقد نكاحِ موقت بهرهء جنسى نيست ؛ بلكه صرف ايجاد محرميّت است . به عنوان مثال ، مردى جهت محرم شدن با زنى ، با دختر او - كه به‌طور معمول در اين گونه موارد دختر بچه انتخاب مىشود - با اذن ولىّ دختر ، براى مدتى كوتاه - مثلا يك ساعت - صيغهء ازدواج موقت مىخواند تا مادر اين دختر مادر زن او به شمار رود و براى هميشه به او محرم گردد ، يا بين پسر بچه‌اى توسط ولىّ يا با اذن او و زنى براى مدتى كوتاه صيغه خوانده مىشود تا آن زن عروس پدر بچه به شمار رود و براى هميشه به او محرم گردد . از آنجا كه محرميت مادر زن و عروس به صرف عقد ازدواج ؛ اعم از دايم و موقت