صيد و تذكيه : شكار حيوان وحشى ( كشتن با آلات صيد ) در كنار ذبح ( - - ) ذبح ) و نحر ( - - ) نحر ) از راههاى تذكيه حيوان به شمار مىرود . مراد از حيوان وحشى اعم از حلال گوشت و حرام گوشت و نيز وحشى اصلى و عارضى ( عروض وحشى شدن پس از اهلى بودن ) است . انواع صيد به لحاظ تذكيه : صيد يا از حيوانات خشكى است و يا دريايى و هر يك از آن دو يا حلال گوشت است و يا حرام گوشت . نوع دوم ، يا نجس العين است يا پاك . بدون شك ، حيوان وحشى حلال گوشت قابل تذكيه است ؛ چنان كه حيوان وحشى نجس العين ، مانند سگ و خوك قابل تذكيه نيست . در تذكيه پذير بودن حيوانات حرام گوشت اختلاف است ( - - ) تذكيه ) . شرايط حليّت : شرايط حليّت شكار يا به لحاظ ابزار و آلات شكار است و يا به لحاظ شكار كننده . الف . آلات شكار : در تحقق تذكيه با شكار ، ابزارى خاص لازم است . اين ابزار يا از جنس حيوان است ، مانند سگ شكارى ( - - ) سگ شكارى ) و يا از نوع جماد ، مانند سلاح گرم . در هر يك از اين ابزار ، شرايطى معتبر است كه بدون آنها تذكيه محقق نمىشود ، از قبيل آموزش ديده بودن سگ براى شكار يا برنده و تيز بودن سلاح ( - - ) آلات صيد ) . حليّت شكار با آلات صيد ، مشروط به آن است كه مرگ شكار مستند به جراحت وارده با آن آلات باشد . 35 صيد ملخى كه توان پرواز دارد بازنده گرفتن آن به هر وسيله‌اى ، صحيح است ؛ 36 چنان كه صيد ماهى با زنده گرفتن آن از آب با هر ابزارى صحيح مىباشد . 37 حيوان وحشىاى كه اهلى شده و نيز بچه حيوان وحشى كه توان پرواز يا فرار ندارد ، با شكار كردن ( كشتن با آلات صيد ) حلال نمىشود ؛ بلكه بايد ذبح شود . 38 ب . شكار كننده : شرايط معتبر در شكار كننده براى حليت شكار عبارت‌اند از :