[ مقدمه مؤلف ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم حمد و ثناى نامتناهى واجب الوجودى را سزا است كه به مجرد ذات پاكش ظاهر و هويدا ، و به قوت نور وجودش نهان و آشكار است . شكر و ستايش خداوندى را رواست كه پرتو نور فايض الجودش ذوات ممكنات و اعيان ماهيات را از كتم عدم بعرصهء وجود ، و از ظلمت نيستى - بجلوهء ظهور ، و از حضيض امكان بذروه وجوب آورده - بزيور لئآلى وجودات و زينت جواهر كمالات آراسته است . علمش بنظام اتمّ به نحوى جواهر جسمانيات و لآلى روحانيات را در رشتهء ايجاد كشيده - كه نه روحانى را تصور گسستگى و نه جسمانى را خيال جدائى است . حكمت بالغه‌اش عوالم مبدعات و مكونات را به نحوى از تمام ، و بوجهى از كمال الاشرف فالاشراف ، و الأخس فالأخس ، در سلك نظم و ترتيب آورده كه عقول كامله و اذهان ثاقبه در ادراك آن واله و حيرانند ، و نعوت جمال و اوصاف جلالش از آن بلندتر كه طاير انديشه و قياس بأدنى پايه‌اى از درجات او تواند رسيد « 1 » .

--> ( 1 ) - بر اين رساله ، فرزند بارع مؤلف نحرير ، آقا على حكيم معروف به آقا على طهرانى مشهور به زنوزى و تبريزى و مشتهر به مدرس و ملقب به حكيم ، حواشى نوشته است . اين حواشى ، كه بر نسخهء اصل ، مرقوم رفته است به خط آقا على حكيم است . همانطورى كه در مقدمه عرض شده است ، اين نسخه در اختيار آقا على بوده است و ملك موروثى اوست از پدر نامدار خود ، بعد از رحلت آقا على حكيم زوجهء شريفهء او ، نسخه را وقف كرده است بطالبان علوم و معارف ، آنچه از حواشى در اين رساله مذكور است به خط آقا على طهرانى فرزند مؤلف است و نگارنده اين سطور نيز جسته جسته بر مواضع مختلف اين كتاب حاشيه نوشته‌ام كه مشخص شده است .