به آن شىء و بيان ملازمه بين حبّ شىء و آثار شىء و تحقيق در اراده حق اول و نحوهء سريان آن در جميع اشياء و تقرير اين اصل كه اراده حق بالذات متعلق اصل ذات و بالعرض تعلق بكليهء موجودات مىگيرد ، از باب ملازمه بين شىء و لوازم آن شىء ص 389 ، 390 ، 391 ، 392 ، 393 ، 394 ، 395 ، 396 . ثمرة الهيّة - در آنكه ارادهء حق معلل باغراض زائد بر ذات نمىباشد و تعلّل اراده بامرى زائد بر ذات حق مستلزم محالات عديده است و نقل كلام اشاعره در اراده حق و نفى غرض از افعال حق واجب و نقل كلام خواجهء طوسى ناقد محصل خطيب رازى و اشاره‌يى لطيف در معناى كلام حق - لا يسئل عما يفعل - لكمال اتقان فعله و تمامية معاليله و بيان آنكه اشاعره من حيث لا يشعر ، آخريّت را انكار كرده‌اند و در حقيقت حق را غايت اشياء نمىدانند و بيان آنكه ، در مطلق غايت معتبر نيست كه بحسب وجود علمى مقدم ، و بوجود خارجى مؤخّر باشد و تقرير اعتراضات بر اتحاد غايت و فاعل كه اهل حق ، او را فاعل و غايت اشياء ميدانند ، و بيان جواب از اين خرافات و موهومات و نيز جواب از اين اشكال ، كه علت فاعلى مقتضى فاعليت فاعل است و اين امكان ندارد كه شىء بالذات علت مقتضى فاعليت خود باشد ص 397 ، 398 ، 399 ، 400 ، 401 ، 402 ، 403 . لمعة عرشيه - در بيان آنكه حق اول به معناى ديگرى غير آنچه كه ذكر شد ، نيز غايت اشياست ، به اين معنا كه اشيا بحسب نفس ذات متوجّه علت اصلى خود و متحرك به طرف مقصود و قبلهء معشوق خود هستند ، چه آنكه حبّ بكمال مطلق در نهاد حقايق وجوديه بوديعه گذاشته شده است ، و تقرير آنكه از فعل حق غايت و غرضى كه متمّم فاعليّت فاعل باشد منفى است نه مطلق غايت تا آنكه جهت فرار از مشكل عدم جواز استكمال حق اول ، در حق كامل من جميع الجهات ارادهء جزافيه قائل شويم و لمعة الهية ، بيان تفسير شيخ و صدر محققين در بيان معناى وجود و تقرير آنكه وجود خير محض است و عدم بما هو عدم ، شرّ محض است و بيان تعريف خير و شرّ