سرپرستى و يارى خدا ، با ما نباشد زيرا همه ارزش‌ها ، بخشش‌ها ، هدايت‌ها ، با اوست چه اگر انسان در مسير ايمان باشد و كارهاى شايسته انجام دهد بر طبق صريح قرآن در پوشش سرپرستى خدا ، واقع مىشودكه آنها را از تاريكى به روشنائى خارج مىكند . [ اللَّه وَلىُّ الَّذينَ امنُوا يُخْرِجُهم مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ . . . ] در اين حال آنان تمام امتيازات را نصيب خود مىسازند چون اگر كسى در ولايت خدا باشد رسوا نمودن ، و يا توهين ديگران ، زيانى به وى نمىزند ، و از بخششهايش كسى نمىتواند مانع شود و در برابر هدايت الهى ، وسوسه‌ها و گمراه كردن‌ها ، كمترين تأثيرى نخواهند داشت ، به شرط آنكه ما زمينه دريافت عنايات الهى را در خود مهيّا سازيم . بنابراين ريشه تمام نگرانىها و افسردگىهاى جامعه بشرى بويژه در عصر حاضر ، فاصله گرفتن از خداوند است و اگر اين موضوع حل شود و انسان‌ها ، با حركت‌هاى عارفانه و عاقلانه و عاشقانه و عالمانه ، راه ايمان را برگزينند ، بدون ترديد همه گره‌ها باز مىشود ، چنان كه در ادامه دعا به آن اشاره مىكند ، [ واجْعَلْ سَلامَةَ قُلُوبِنا فى ذِكْرِ عَظَمَتِكَ . . . ] سلامتى دلهايمان را در يادآورى بزرگيت ، قرار بده ، يعنى اگر جايگاه بسيار بزرگ و لطيف الهى در روح و روان انسان‌ها ، مشخص شود ، كه پروردگارى مهربان و دلسوز ، و توانا و آگاه ، هميشه در كنار ماست و از تمام جريانات زندگى ، در ظاهر و باطن ، آگاهى كامل دارد و در يك لحظه اگر بخواهد هر مشكلى را براحتى حل مىكند و گرهى را باز مىنمايد ، و انسان را از هر نوع فتنه و حوادث تلخ و ناگوار ، نجات مىدهد ، ديگر راهى براى نفوذ نگرانىها و افسردگىها نخواهد بود و روان او ، در تعادل قرار مىگيرد و به خوبى با مشكلات و سختىها و فشارها برخورد مىكند و بلكه با اميدوارى و توكّل به خداى متعال ، آنها را نردبان پيشرفت و ترقى خويش قرار مىدهد .