2 - كسى كه خدا را مىشناسد ولى در مقام جنگ و جدال با اوست و در خيالش گناه را وسيله‌اى براى شكستن حريم توحيد و بى اعتنائى به خواسته‌هاى او مىداند و از راه تكبر و غرورش خدا را نافرمانى مىكند . حضرت مىگويد : در ميان اين‌ها تفاوت آشكارى وجود دارد ، چون اولى گناه را ميل و هواى نفس خود مىداند [ بل دعاهُ هَواهُ الى ما زَيَّلْتَهُ و الى ما حَذَّرْتَهُ . . . ] يعنى غرورى در كار نبوده بلكه ميل او ، وى را به سوى آنچه از محرمات جدا كرده بودى و از چيزهائى كه ترسانده بودى دعوت كرد ، و با آگاهى از كيفرهايت و اميدوارى به آمرزشت مرتكب شده و نافرمانى مىكند . اما دوّمى ، نوعى اعلان جنگ با خدا را نشان مىدهد كه موجب كفر و عذاب شديد مىگردد ، چون نافرمانى كردن او بدليل خودبزرگ‌بينى و بى اعتنائى به حريمهاى الهى و دينى خطرناك‌ترين وضعيت روحى و روانى را در وى روشن مىسازد ، كه در كفار و مشركين و منافقين و . . . وجود دارد . هشتم : وَانْزِع الغِلَّ مِنْ صَدْرى للمؤمنين ، خيانت و عداوت قلبى به مؤمنين از بزرگ‌ترين نشانه‌هاى خروج انسان از رحمت الهى و حوزهء ولايت و امامت است و بايد فضاى دلمان را نسبت به آنهائى كه در مسير اهل بيت عليهم السلام قرار گرفته‌اند از ميكروب‌هاى خطرناك كينه و خيانت ، پاكسازى كنيم تا به بركت دوست داشتن آنها محبوب خدا شويم . نهم واشْرِب قَلْبى عند ذُهُولِ العقول طاعَتَك نيروى درك كننده ، در وجود انسان عقل اوست ولى شعاع و ظرفيت دركش خيلى محدود و ناچيز است چون در مقابل جهان بى پايان و خالق بى همتائى قرار گرفته است و اين از واقعياتى است كه بايد هر فرد خردمند ، آن را بپذيرد كه معلومات ما توسط ادراكات عقلى ، از عالم هستى و پديد آورنده‌اش خيلى ناچيز است بنابراين اطاعت از خدا و دستوراتش و پيروى كردن از پيشوايان معصوم عليهم السلام يك موضوع