به آفريدنش تصريح مىكند « خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَياةَ . . . » « 1 » اوست كه مرگ و زندگى را آفريد ، و در احاديث به تغيير يافتن عالم و منتقل شدن به جهان ديگر مطرح شده است يعنى هر موجود صاحب روح بعد از خروج آن از جسمش ، به خاك تبديل مىشود ولى روحش به سراى ديگرى انتقال مىيابد و در روز قيامت دوباره به يك ديگر وصل شده و زنده خواهند شد . و براى [ مَوْت ] معانى متعددى در آيات آمده ، همانطورى كه براى [ حيات ] بيان شده است چنانچه خوابيدن ، زوال قوّهء عاقله ، جهل و نادانىها ، زمين‌هاى بى آب و علف ، از معانى آن مىباشند . قرآن به انسان‌هاى نفهم [ مَوْتى ] مردگان گفته « إِنَّكَ لَاتُسْمِعُ الْمَوْتى » « 2 » پس قطع شدن ارتباط با جهان مادى را مرگ گويند ، كه براى هر موجود زنده‌اى اتفاق مىافتد و مهم‌ترين مسئله در اين مورد به ياد آوردن مرگست ، چون انسان را از انحراف و آلوده شدن به گناه و ظلم به ديگران باز مىدارد چرا كه در سراى ديگر به تمام اعمال رسيدگى مىشود . ولى عامل مهمى كه موجب فراموشى آن مىگردد ، آرزوها را طولانى كردنست . كسانى كه در حوزه برنامه‌هاى دنيوى خود ، وارد فضاى آرزوها مىشوند و هر روز به يك خواسته‌اى چشم دوخته و منتظر بر آورده شدنش مىشوند و اين وضعيت چنان توسعه پيدا مىكند كه تمام فكر و انديشه او را تسخير نموده و به طولانىترين آرزوها گرفتار مىسازد ، گو اينكه وى براى هميشه در دنيا ماندگار خواهد شد و به دليل اين اثر زيانبارش از اين گونه آرزوها نهى شده است و در كلام اميرالمؤمنين عليه السلام آمده : « انَّ اخْوَفُ ما اخافُ عَليكَمُ اثْنان ، اتّباعُ الهَوى و طُولُ الامَل و اما اتِّباعُ

--> ( 1 ) . ملك ، آيهء 2 . ( 2 ) . نمل ، آيهء 80 .