به خواسته‌هايت ، و اطاعت كنندگان از دستوراتت ، و به دوستانت دوستدار و علاقمند و نصيحت كننده و خيرخواه يكديگر ، و بر تمام دشمنانت دشمنى كننده و خشم‌دار ، قرار بده ، و اين دعا را در حق ما و آنها مستجاب فرما . در اين جمله حضرت فقط خداوند را در مورد گوش دادن به خواسته‌هايش و اطاعت از دستوراتش براى فرزندانش ، معيار و ملاك قرار مىدهد ، زيرا اگر غير از اين باشد تربيت معنا پيدا نمىكند ، خيلى فرق است در يك پيشنهادى كه بگوئيد خودم مىگويم و يا خداوند مىگويد ، شنوندهء اين مطلب ، بدون ترديد در ميان اين‌ها تفاوت قائل مىشود ، اولى را پدرم گفته ، كه به من محبت ، دلسوزى ، علاقه دارد و خوشبختى مرا آرزو مىكند ولى او با همه اين امتيازها ، انسانست و نمىتواند از عيب و نقص مبرا باشد ، اما دومى را به راحتى مىپذيرم چون معتقدم كه آفريننده‌ام به طور كامل آگاه و بى نياز و خير خواه و دلسوز من است و تمام خواسته‌هايش اعم از اوامر و نواهى همه به خير و مصلحتم مىباشند و با كمال افتخار آن را قبول مىكنم چون دليلى براى نپذيرفتن ندارم . پس اگر والدين به جاى خواسته‌هاى خود ، خواسته‌هاى خداوند را به فرزندان مطرح مىكردند و در محبت و علاقمندى و در مخالفت و يا نخواستن‌ها خدا را معيار خود قرار مىدادند بدون شك خيلى تأثيرگذار مىشد ، زيرا تنها معيارى است كه هرگز پشيمانى را به بار نمىآورد و نيروى اثرگذارش را پيوسته به انسان‌هاى شنونده ، و گوينده و والدين ، و فرزندان و بر همه مىدمد . سوم : مسئوليت والدين با اينكه خيلى از آرزوها در دل والدين دربارهء نونهالان وجود دارد چون آنها ميوه‌هاى وجودشان هستند و لذا تلاش مىكنند تا در رفع كمبودهايشان مؤثر باشند ، و مهمترين آرزو و خواسته‌هايشان اين است كه آنها اين ويژگيها را داشته باشند ،