روانى گوينده است گاهى تند ، كُند ، خَشن ، ناهنجار ، زشت ، تحريك و تحقير كننده و در مواردى آرام ، ملايم ، نيك ، خوشحال كننده ، با لبخند ، و . . . انجام مىگيرد . و نا متعادل شدن روان هم به عقيده او باز مىگردد كه از نگرش او به هستى و يا جهان بينىاش گرفته شده است پس در كيفيت سخن گفتن چندين علل و عوامل اثر گزار هستند ، و مهم‌ترين آنها اعتقاد و جهان بينى است حالا وقتى كه كسى با والدين خود حرف مىزند ، كدام عامل را بايد بيشتر تقويت كند تا بتواند به بهترين كيفيت سخن گفته باشد ؟ ! آيا غير از عقيده سالم و آگاهى و بينش درونى او به مقام و عظمت و مهربانى والدين ، و اينكه آنها اصل و ريشه هر فرزندى هستند ، عامل ديگر مىتواند مؤثر باشد ؟ بدون ترديد تنها عامل اثر گزار در شيوه گفتار و رفتار و معاشرت همين است كه امروز جاى خاليش در ميان اغلب مردم دنيا ، به ويژه در كشورهاى صنعتى به طور روشن محسوس و ملموس است و تمام اصول و ارزش‌هاى انسانى مانند ، عواطف ، نوع دوستى ، ارتباط با خويشاوندان ، رحم و عطوفت و مهربانى ، عفو و گذشت ، حمايت از محرومان و ستمديدگان ، احترام به والدين ، محبت ميان برادر و خواهر ، و . . . كه به طور روشن از ميان رفته ، و تنها در جوامعى كه پرتو دين و عقيده سالم هنوز به صورت كلى قطع نشده ، ولى كم نور گرديده ، باز اين ارزش‌ها را مىتوان يافت كه فرهنگ خانواده را فرزندان پاسدارى مىكنند ، و اين بهترين دليل است كه دين و ديندارى در حفظ ارزش و اصول انسانى نقش كليدى دارد . اگر حريم والدين در نظر فرزندان شكسته شود و آنان در جايگاه بلند و ارزشمند خود نباشند او چطور و چگونه مىتواند ، با شيوه‌هاى زيبا و محبت‌آميز سخن بگويد و موجبات خوشحالى آنها را فراهم سازد ! ؟ حضرت مىگويد : خدايا ، معرفتى برايم مرحمت فرما ، كه بتوانم صدايم را در