مادى هم باشد ، مانند كودك خردساليست كه در گهوار قرار گرفته و پروردگار مهربان‌تر از مادر ، او را تحت پوشش محبت‌هايش قرار داده است ؟ حضرت امام زين العابدين عليه السلام مىگويد : اللَّهُمَّ يا كافِىَ الفَرْدِ الضَّعيفِ وَ واقِىَ الأمْرِ المَخُوفِ . . . اى خداوندى كه اى كفايت كنندهء موجود ناتوان ، و نگهدارنده او از حوادث نگران كننده و ترسناك هستى . اگر اين ضعف و ناتوانى را در اوج قدرت و داشتن امكانات مالى و رفاهى و عملى به ياد بياوريم بدون ترديد مسير بندگى در جهت عدم وابستگى به هر چه در اختيار داريم هموار مىگردد ، به خاطر اينكه هيچ كدام از آنها قادر نيستند با بلا و نگرانىها و خطرهائى كه در اطراف ما وجود دارند مبارزه كنند ، پس بايد راه صحيح را برگزينيم و با اين گونه چيزها از پروردگار مهربان خود قطع رابطه نكنيم ، و اگر به تاريخ زندگى كسانى كه از چنين امكاناتى برخوردار بودند نگاه كنيم ، مىبينيم كه تمام امكاناتشان نتوانست كمترين دفاعى از آنها در برابر حوادث تلخ و . . . انجام دهد و اين واقعيت را بايد قبول كرد . افْرَدَتْنى الخَطايا فَلا صاحِبَ مَعى . . . گناهان مرا ، به تنهائى كشانده و هيچ يار و همراهى ندارم . اگر تصميم‌ها و برنامه‌ريزيها نادرست باشند و هوى و هوس‌ها فرماندهى زندگى را در تمام زمينه‌ها در اختيار گرفته ، كمترين توجهى به دين و دستوراتش نمىشود ، بىترديد ، براى انسان تنهايى و غربت و بى ياور ماندن را به دنبال خواهد داشت زيرا هيچ كس و يا هيچ چيز نمىتواند به او در اين وضعيت بحرانى امداد رسانى كند . اللَّهُمّ انَّكَ انْ صَرَفْتَ عَنِّى وَجْهَكَ الكرِيم . . . خدايا ، تو اگر روى بزرگوارانه‌ات را از من برگرداندى ، و يا از نيكىهاى بزرگت مرا محروم نمائى ، و روزيت را بر من مانع شوى ، و اسباب راه انداز حيات و زندگى را از من بگيرى ، در اين صورت اصلا براى رسيدن به خواستهايم كسى را جز