خودت نمىتوانم بيابم . . . چون من در زير قدرت تو هستم و [ ناصِيَتى بِيَدِكَ ] ناصيه به پيشانى گفته مىشود ، وقتى كه موهاى جلو سر بر روى پيشانى ميافتد ، اگر دست كسى به آن برسد به هر سمت بخواهد او را مىكشد حتى بعضى از حيوانات قوى مانند اسب ، قاطر و . . . با بدست گرفتن موى پيشانيش تسليم مىگردد و اين كلمه كنايه از اسيرى انسان ، در برابر قدرت خداوند است . پس قبل از آنكه فرصت‌ها از دست رفته باشد بايد به نكات مهمى كه گفته شد ، توجه نمائيم . دوم : با اعتراف و قبول واقعيات روان خود را تغذيه سالم دهيم الهى اصْبَحتُ وامْسَيْتُ عبداً داخراً ، لا امْلِكُ لِنفسى نَفعاً و لا ضَرّاً الّا بِكَ . . . روان انسان همانند حافظه كامپيوتر است هر برنامه‌اى را به آن تعريف كنى آن را با خود خواهد داشت و هر چيزى كه با آن هماهنگ نباشد آن را نمىپذيرد ، مثلًا وقتى كه انسان در هر زمان ، به ويژه در آغاز فعاليت‌هاى روزانه ، از صميم قلب اعتراف مىكند خدايا ، من بنده ذليل هستم كه هيچ كارى از من ساخته نيست و بر خودم نفع و ضرر را تشخيص نمىدهم ، جز اينكه تو ، ياور و دادرسم باشى ، با همين مطالب تغذيه روان به خوبى صورت مىگيرد و چنان در آن ضبط مىشود ، كه به سادگى جدا كردنش ممكن نخواهد بود ، حالا كه روان يا مركز تصميم گيرنده وجود ، فاكتور توانائىهايش را با اقرار خود دريافت كرده ، تا جائى كه عدم تشخيص نفع و ضرر ، و يا نداشتن قدرت براى دريافت منافع و رفع خسارت‌ها را به خوبى پذيرفته است در اين شرائط زمينه‌هاى غرور و تكبر ، خودپسندى ، و . . . از آن گرفته مىشود و اين گونه اعترافات و تذكرها ، بهترين راه تغذيه سالم براى روح و روان است ، چون مهم‌ترين علل و عوامل گرايش به گناه و انحرافات نامتعادل شدن روان ، و هركارى را بر گزيدن و بىاعتنائى به اين واقعيات است ، چه اگر هر كسى در روز و شب و در