دلم و راحت جانم ، و بى نيازى و انجام گرفتن كارهايم را بر عهده خود و بهترين بندگانت واگذار فرما . خداوندا ، بر محمد و آلش رحمت فرست ، و مرا با اين خاندان هم نشين و به آنها كمك كننده قرار بده ، و بر من منّت بگذار ، كه عاشق خود سازى ، و اعمالم محبوب تو ، و موجب خشنوديت باشد ، چون تو ، بر هر چيزى توانائى ، و اين خواسته‌ها برايت آسان مىباشد . پيامها و رازها : اوّل : چه واقعياتى را از خدا قبول داريم ؟ رابطه اغلب ما انسان‌ها با خداوند متعال ، در جهت منافع و مصالح خودمان دور مىزند ، يعنى براى رسيدن به خواسته‌هاى خود معتقديم كه پروردگارى وجود دارد و مىتواند به همه نيازهايمان پاسخ داده ، و ما را در بهترين جايگاه‌ها قرار دهد . اگر بخواهيم همين اعتقادمان را ارزيابى كنيم بايد بگوئيم خداشناسى ما ، يعنى وسيله بسيار قدرتمندى كه رسيدن به خواسته‌ها را تضمين كرده است چون انسان از خدا ، غير از اين تعريفى بر خودش ندارد چه اگر روزى به جاى تحقق خواسته‌ها و يا رفع نيازهايش ، انجام ندادنش را مصلحت بداند و او را در ميان مشكلات درگير كند . 1 - آيا در اين صورت ، مانند حالت اولى ، از خدا شكر و تمجيد مىكنيم ! ؟ 2 - آيا بدون ملاحظه منافع و يا خواسته‌هايمان خدا را مد نظر داريم و به بندگيش علاقمند هستيم ؟ 3 - آيا با ملاحظه منافع و خواسته‌هايمان ، مىتوانيم به صلاحديد او ، بدون ناراحتى راضى شويم ؟ 4 - آيا قبول داريم كه انسان اگر چه بزرگ شود و صاحب معلومات و امكانات