سوم : وَ هَبْ لى مَعالِىَ الأخْلاقِ انسان در هر مرحله‌اى از بخشهاى وجودش ، اخلاق ويژه‌اى دارد ، در بخش حيوانى ، كه مجموعه هوسهاى نفسانى او را تشكيل مىدهد اخلاق و رفتار مخصوص آن را از خود نشان مىدهد مانند ، حرص و طمع ، خشونت و ظلم ، بدگوئى ، توهين ، دروغگوئى ، غرور و تكبر ، زير پا گذاشتن حقوق همگان ، عدم توجه به وظائف و تكاليف و . . . ولى در بخش انسانى ، كه نشاندهندهء امانتدارى الهى است به اخلاق ويژه‌اى روى مىآورد تا هماهنگى لازم را در ميان روح دميده شده و رفتارهايش به وجود آورد مانند ، صداقت ، راستگوئى ، امين بودن ، تواضع ، احترام به حقوق ، رعايت تكاليف ، محبت و ايثار ، مقيد شدن به اوامر و نواهى الهى ، و . . . بيشتر و يا مهم‌تر از همه اين‌ها رفتار بندگى در مقابل خداى خويش است . بعد از روشن شدن اين دو بخش در مورد انسان ، موضوع بحث دربارهء اخلاق به خوبى صورت مىگيرد به جهت اين كه با جدا كردن آنها از يك ديگر ، پاسخ دادن به سؤالات به راحتى انجام مىشود ، چون سير صعودى رشد و كمال در انسان ، ارثيه اوصاف را از طريق [ ژنها ] نمىتواند قبول كند ، زيرا هر كسى براى تكميل كردن نواقصات خود بايد ابزارهاى مناسبى را انتخاب كند تا بتواند به هدف محبوب خود نائل شود و عمده عامل در رساندن او به كمال ، عنايات الهى است كه از طريق ايمان و مقيد شدن به دستورات دينى ، نصيب وى مىگردد . و مَعانى اخلاق ، آن رفتار و اخلاق بسيار بلند مرتبه ايست كه بندگان صالح و شايسته خدا ، مانند انبياء و امامان معصوم عليهم السلام و شيعيانشان مانند ، سلمان ، ابوذر ، مالك اشتر ، و . . . در اختيار داشتند ، كه حضرت در اين دعا به نمونه‌هاى آن اشاره مىكند : و حَلِّنى بِحِلْيَةِ الصّالحين . . . خدايا به زينت شايستگان مرا آراسته كن ، و زيور پرهيزكاران را بر من بپوشان ، در گسترش عدالت فرو بردن خشم ، خاموش كردن