سوم يا مَن عَوَّدَ عِبادَهُ قَبُولَ الأنابَةِ . . . توبه در جايگاه خود از بزرگترين مهربانىهاى خداوندست به خاطر اينكه بعد از ارسال پيشوايان معصوم ، كتاب‌هاى آسمانى ، عقل و خرد ، تجربه ، فطرت پاك ، وجود امام زمان عليه السلام در هر عصر و . . . كه همه در جهت بيدارى و آگاهى انسان از گناه و بىايمانى به خدا ، و آثار زيانبارشان در دنيا و آخرت و . . . مىباشند . ديگر براى تخلف كردن او دليلى وجود ندارد كه انسان با اين همه دليل و برهان باز هم خدا را فراموش كند و از شيطان اطاعت نمايد ، ولى با وجود اين همه امكانات هشدار دهنده و بيدار كننده و هدايت‌گر ، باز هم عشق و محبت خودش را به بندگانش هويدا ساخته ، و راه برگشت را به روى آنان باز نموده است ، چه اگر روزى اشتباه رفتند و مرتكب گناهان بزرگ شدند ، به مجرد اينكه متوجه زشتى خطا و گناه خويش گشتند و علاقمند شدند كه به سوى خالق مهربانشان برگردند ، و دستورات او را اطاعت كنند ، بتوانند از اين راه برگردند ، كه حضرت سجاد عليه السلام مىگويد : اى خدائى كه بندگانش را به قبول كردن توبه آنها ، عادت داده است . و نتيجه بسيار مفيد توبه ، در روح و روان انسان اين است كه آن را در آرامش قرار مىدهد چون نوميدى در روان انفجارهاى خطرناكى بر پا مىكند و ضمناً به تكثير و ازدياد اعمال زشت ميانجامد ، چون گناهكار ميداند راه برگشتى ندارد و لذا مىخواهد به هركارى دست بزند ، ولى [ توبة ] موجب اميدوارى و امنيت و كاستن از تخلّفها مىشود . چهارم . . . وَ يا مَنْ رَضِىَ مِنْ فِعْلِهِم باليَسير . . . تعقيب خشنودى و رضاى الهى عمده هدف انسان‌ها بايد باشد به خاطر اينكه اگر حاصل بشود تمام خواسته‌هايشان انجام گرديده و معناى آفرينش بشر كه همان بندگى اوست محقق مىشود . در اين مورد لازم است به چند نكته مهم توجه نمائيم :