و در كتابهاى معتبر ديگر هم آمده : ( اميه ) يك برده و يا غلام از كشور روم بوده كه در خانواده ( عبدالشمس ) زندگى مىكرد و چون وى را تيزهوش و زرنگ يافت تَبَنّى كرد يعنى در ميان مردم و خاندانش او را پسر خوانده خود ساخت و مرحوم علامه مجلسى قدس سره مىنويسد : اميه از صلب عبدالشمس نمىباشد بلكه وى از روميان بود و عبدالشمس او را به خانواده خويش ملحق نمود و بعد از اين قضيه به او منسوب شد و بنى اميه همگى از قريش نيستند بلكه ملحق شدگانند « 1 » و در نامه حضرت اميرالمومنين ( ع ) به معاويه آمده . . . و اما قولك انا بنو عبد مناف فكذلك نحن و لكن ليس اميه كها شم ولا حرب كعبد المطلب و لا ابوسفيان كابى طالب و لاالمهاجر كالطليق و لا الصريح كاللصيق . . . در پاسخ نامه معاويه به وى نوشت . . . اما آنكه تو گفته‌اى كه ما فرزندان عبد مناف هستيم ما هم اين چنين مىباشيم ولى نبايد فراموش كرد كه اميه مانند هاشم و حرب همتاى عبدالمطلب و ابوسفيان نظير ابى طالب نمىباشند و نه مهاجران همتاى اسيران آزاد شده اسلام هستند و نه فرزندانى كه آشكارا از نسل يك خانواده هستند همتاى كسانى هستند كه به يك خاندانى ملحق و چسبيده شده‌اند . « 2 » مطالب مهمى كه از فرمايشات حضرت امير ( ع ) مىفهميم : 1 . امام ( ع ) خاندان خود را به روشنى از خاندان معاويه جدا كرد و به شخصيت آنها پرداخت زيرا كه در ميان همگان اعم از دوست و دشمن

--> ( 1 ) - بحار 31 ، 544 ، صواعق المحرقه ، 20 . ( 2 ) - نهج البلاغه ، نامه 17 .