باقى نمىماند . بنابراين در تعريف تولّى و تبرّى ملاك فقط خداوند است كه به اولياى او تولى و دوستى و محبت بايد پيدا كرد و از دشمنانش تبرى و نفرت قلبى و جدائى در عمل و گفتار بايد پيدا كرد و اگر كسى بخواهد در اين مورد اشتباه و خطا نكند و مطابق با خواست الهى پيش رود و از گرفتار شدن در باتلاق شبهات و وسوسه‌هاى نيشدار شياطين در امان باشد و از راه مستقيم منحرف نشود چكار بايد بكند و با كدام معيار و الگو مىتواند اين بار سنگين و سرنوشت ساز را بر دوش گيرد ؟ جواب : سوال بسيار مهم و كليدى است و بايد پاسخش را با دقت ملاحظه كرد خداى متعال انسانهاى معصوم را تحت عنوان حجت خويش با مسئوليتهاى ( نبوت ، رسالت ، امامت ) براى بندگانش معين فرموده و از مقام بلند آنان به بزرگى ياد كرده است تا جائى كه فرمود هر كس از پيامبر اطاعت كند در حقيقت خدا را اطاعت كرده است و در آيات ديگر فرمود پيامبر مطابق وحى سخن مىگويد و هرگز از روى هوا و هوس حرف نمىزند پس هر دستورى به شما ميدهد بپذيريد و از هر چيزى نهى نمود باز ايستيد و . . . بنابراين پيشوايان معصوم ( صلوات الله عليهم ) در ميان مردم معيار و الگوهاى خداى متعال هستند اطاعت آنها اطاعت خداست و نافرمانى از آنها ، نافرمانى از خداست و دوستى و محبت به آنها دوستى به خداوند است و دشمنى با آنها دشمنى با خداست و اين حقايق در آيات و احاديث بيان شده و همگان از آنها آگاهند و هنگامى كه در متن زيارت مىخوانيم ( بَرِئْتُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَيْكُمْ ، أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ إِلَيْكُمْ و . . . ) يعنى ابتدا به خدا توجه داريم و سپس حجت او را مطرم مىكنيم چون بدون او هيچ كس نمىتواند در