به ناچار بايد درصدد تربيت نسل جديد برآمد و تربيت صحيحى به آنها آموخت و تربيت آنان را بايد كسانى بر عهده بگيرند كه در خانه صاحبان قدرت را نكوبند و هيچ‌گونه پيش‌آمدى آنها را متزلزل نكند و هيچ تهديدى عزمشان را سست ننمايد و وعده جاه و منصب يا كسب و تجارت آنها را فريب ندهد ، بلكه تحمل مشقت و رنج را براى نجات وطن از استعباد و بردگى ديگران هدف غايى و نهايى بدانند و آن را مغتنم شمارند و عكس آن را موجب زيان و خسران . گفته شد « آيا چنين چيزى امكان دارد ؟ » سيّد در جواب گفت : « بحران و گرفتارى شديد توليد همت مىكند و هيچ‌گاه براى كارها توسعه و گشايشى پيدا نمىشود مگر در نهايت تنگدستى و سپيده دم نورانى به وجود نمىآيد مگر بعد از تاريكى و ظلمت شديد و با توجّه به اين معانى است كه احساس مىكنم ، طلوع صبح صادق شرق نزديك است ، زيرا محيط شرق را تيرگى فرا گرفته و بعد از چنين فشارها و تنگدستىها ، جز گشايشى چيزى نيست كه گفته‌اند . پايان شب سيه سپيد است اين است سنةاللَّه فى خلقه - قانون خدا در آفرينش چنين است » . سپس در همين مجلس به بيان خطراتى مىپرداخت كه بعضى از ملّت‌هاى بيگانه براى ضعيف ساختن زبان ملى و نابود كردن تعليات قومى مقدمات آن را فراهم ساخته و مىسازند و ضمناً مردم را از توجّه به آداب و رسوم و نظامات اجتماعى شرق بازمىدارند ، براى اين‌كه زبان آنها جانشين زبان اين مردم بشود . در صورتى كه اگر ملّتى از خود زبانى نداشته باشد ، جامعه‌اى نخواهد داشت و ملتى كه ادبياتى نداشته باشد ، زبانى نخواهد داشت و ملتى كه تاريخ نداشته باشد