دارد . از لحاظ شرايط تكوين ، بديهى است كه جامعه بدون آن شرايط وجود نخواهد داشت . انسان نيازمند است به زمينى كه در آن زندگى كند و با آن در تماس باشد ، تا در اين تماس ، اقتصادى پديد آيد كه طبيعت آن از طبيعت زمين است . انسان بدون مردم ديگر نمىتواند زندگى كند و به آن ادامه دهد ، در يك منطقه ، هنگامى كه شرايط مختلف ، فراهم شد ، انسانهايى گرد مىآيند كه با يكديگر تفاهم و همكارى دارند و از لحاظ مادى و نفسانى از يكديگر سود مىبرند و به يك زبان سخن مىگويند . هرگاه مدت اقامت آنها در اين منطقه طولانى شود ، صاحب گذشته‌اى خواهند شد كه تاريخ آنهاست . همه اين شرايط ، بدون ترديد جنبهء انسانى دارند ، و در هر كشور و منطقه‌اى مردم تحت تأثير اين شرايط زيسته‌اند . اهداف قوميت نيز - با توجه به اينكه قوميت يك سازمان انسانى است از هدف خود انسان ناشى مىشود . هدف اين است كه انسان زندگى آرام و سعادتمندانه‌اى داشته باشد و در راهى گام گذارد كه به نيكى و زيبايى بيانجامد و بار ديگر انسانهاى جامعه هماهنگ باشد . قوميت نيز هدفى جز اين ندارد . هركس تصور كند كه قوميت و جامعه هدفى جز اين دارد ، گرفتار جهل يا نفاق يا هر دو است . ارزشهايى كه قوميت با آن زندگى مىكند با ارزشهاى انسانيت منطبق است . اگر انسانيت نباشد ، قوميت نيست ، زيرا اگر مردمى وجود نداشته باشند ، چگونه تشكيل جامعه و قوميت داده مىشود ؟ نسبت قوميت به انسانيت ، همچون نسبت صورت و تركيب و نام به فرد است . بديهى است كه امتياز فرد به شكل و صورت و چشم و تركيبات اعضا و مزاج و آرزوها و تمايلات و احساسات و چگونگى