اساسى وحدت قبايل را براى پديد آوردن زبان واحد ، نصب مىكند . فرزندان قبايل دشمن ، به‌وسيله شعر با هم تفاهم مىيابند و با يكديگر مربوط شده و احساسات مشترك پيدا مىكنند . راويان شعر ، نمونه‌هايى از اشعار شعراى دو قبيله را مىخواندند و بدين‌وسيله ميان آنها رابطه برقرار كرده و به آنها احساسات مشترك مىبخشيدند . با اين هنر زيبا ، روانها با يكديگر آميزش مىيافتند و در ميان آنها پيوند برادرى برقرار مىشد . اين احساس مشترك مىتوانست در برابر فكر جنگ و كشتار و شكنجه و همهء پليديها ، به نبرد برخيزد و بر آن پيروز شود . طه حسين مىگويد : « شعر ، پديده قومى عربى است و پس از قرآن كريم ، در ساختار قوميت عرب ، نقشى مؤثر دارد . ادبيات ، به قوميت عرب ميدان رشد و نمو داد و زمين را پر از علم و فرهنگ و نور كرد . » « 1 » از آنجا كه هنرهاى زيبا ، به‌ويژه شعر ، كه كاملترين هنرهاست و افق آن از تمام هنرها گسترده‌تر است ، چنين قدرتى دارد كه دلها را به يكديگر نزديك كند ، و احساسات افراد يك جامعه - و همهء افراد بشر را وحدت بخشد ، تأثير يك قصيدهء ويكتورهوگو بر روان مردم فرانسه ، از تأثير سخنرانىهاى بىشمار پادشاهان كه از كاخهاى افسانه‌اى خود ايراد كنند ، بيشتر است . قطعه‌اى از قصايد - از لحاظ قومى و انسانى با يك ميليون امپراطور نظير گيوم اول و گيوم دوم و . . . برابرى مىكند . و به همين‌گونه بيتى از اشعار متنبى با يك ميليون

--> ( 1 ) سخنرانى دكتر طه حسين در كنفرانس سوّم ادباى عرب ، به نقل از : العرفان ، ج 45 ، ص 521