اعماق درياها برد . بلكه مىخواهم دربارهء كشتىهاى امروزى سخن بگويم ؛ همين كشتى كه فلان عرب يا هندى امروزه بر آن سوار مىشود و مىپندارد كه قضيه در چند قطعه چوب كه تحويل يكى از شركتهاى مسافرتى شده است ، خلاصه شده و در ذهن او تاريخ كشتى يعنى همين و بس . و نمىخواهم دربارهء اينكه اين كشتىها چگونه و از چه ملت‌هايى به ما رسيده‌اند ، سخن بگويم . تاريخ جديد مىگويد : سالى كه كشتى « گريت استرن » به آبهاى آتلانتيك انداخته شد - حدود هفتاد سال پيش كشتى « اوستريا » در دريا آتش گرفت و با سيصد و پنجاه سرنشين به اعماق دريا فرو رفت ؛ كشتى « آتلانتيك » با پانصد و شصت سرنشين در آبهاى « هاليواكس » غرق شد ؛ كشتى آمريكايى « آركتيك » با كشتى فرانسوى « فيستا » در يك روز مه آلود برخورد نمودند و با هزار سرنشين به اعماق دريا رفتند ؛ و كشتى انگليسى « پاسيفيك » با همه سرنشينان خود تسليم امواج دريا شد . همين كه كشتى كوه پيكر انگليسى « گريت استرن » وارد آبهاى آتلانتيك شد ، دانشمندان پنداشتند كه مقاومت اين كشتى در برابر امواج كوه پيكر و بادهاى سخت و گردبادها بيشتر است . بيش از نيم ميليون نفر در بندر « فربول » براى استقبال اين كشتى ، و براى بزرگداشت آغاز يك دوران جديد در تاريخ كشتيرانى گرد آمده بودند . اما نتيجه چه شد ؟ سرانجام ، اين كشتى كوه پيكر نيز سازنده و سرنشينان و ملوانان خود را غرق كرد و به چهاركشتى ديگر صدمه رسانيد و آنها را به اعماق دريا فرو فرستاد . خود اين كشتى هم پس از آنكه مدتها در برابر امواج وحشتناك و طوفانها مقاومت كرد ، سرانجام