كابوس فقر را از زندگى آنها بزدايد نه اينكه خود دزدى حيله‌گر ، نيرنگ‌باز و مستبد باشد . خود مردم هم در سايه چنين حكومتى نسبت به يكديگر احساس برادرى مىكنند ، زيرا همه آنها يك خانواده هستند كه در سايه يك پدر مهربان و رئوف زندگى مىكنند و همچنين قوميت آنها هم چهره محبّت به خود مىگيرد نه سيماى عداوت . محبتى كه بر پايه تبادل منفعت و شناسايى حقوق يكديگر و همكارى در راه پيشرفت مادى و معنوى باشد . تعاونى كه مصالح عمومى به آن احتياج دارد ، و مورد قبول قوانين اجتماعى هم هست . تنها زمانى ميان مردم رابطه‌اى سالم و پايدار پديد مىآيد كه در جامعه قانون تنازع بقا و « آكل و مأكول » از ميان رفته باشد ؛ عدالت اجتماعىِ روشنى كه على ( ع ) مىخواست و در راه آن جانبازى و فداكارى كرد و كشته شد ، هدف اساسى جامعه و شرط عمدهء بقاى آن است . ميان جامعه‌اى كه از يك قوم تشكيل شده باشد ، با جامعه‌اى كه از چند قوم به وجود آمده باشد تفاوتى نيست . از نظر على ( ع ) هيچ قومى بر قوم ديگر امتيازى ندارد . از نظر على ( ع ) تمام خودخواهيها و تعصبات قومى محكوم‌اند ، زيرا با كنار گذاشتن خودخواهيها و تعصبات است كه مردم مىتوانند با يكديگر الفت داشته باشند و در راه خير همكارى كنند . تعصب ، از ديدگاه على ( ع ) ، مردم را به تكبر و دشمنى و غصب و احتكار و خودخواهى مىكشاند . در اينجا به يكى از سخنان على ( ع ) كه قبلًا نيز آورده‌ايم به مناسبت مطلب اشاره مىكنيم كه خطاب به متعصبان زمان خود فرمود : « آتش تعصب و جاهليت را در وجود خويش خاموش سازيد ، و بار تكبر را از گردن خود برداريد و همچون كسانى نباشيد كه بىهيچ