دفاع از قدرت و نفوذ و منافع خود بر ضدّ محمد ( ص ) و ياران او اجتماعى تشكيل دادند . هدفشان از اين اجتماع اين بود كه سازمانهاى اجتماعى ، منافع مادى ، آداب و رسوم محلى و عقايد دينى خود را كه در خدمت زورمندان و متنفذين بود و بر مستضعفين ستم مىنمود ، و زيردستان را برده مىناميد ، حفظ نمايند . توطئه‌هاى قريش برضد محمدبن عبدالله ( ص ) ، براى عوام‌فريبى و گمراه ساختن مردم ، رنگ دينى به خود گرفت و چنين وانمود كردند كه مىخواهند براى دفاع از دين خود و پدرانشان خود را از صاحب دعوت تازه رهايى بخشند ! اما در واقع آنها هدف سياسى معينى داشتند كه در پس آن منافع طبقاتى ويژه‌اى نهفته بود . قريش بدين جهت قصد نابودى دعوت محمد ( ص ) را داشت كه بناى رهبرى دينى آنها را واژگون مىساخت و قدرت و منافعشان را به خطر مىانداخت ، و از ويژگيهاى حكومت‌هاى آن عصر اين بود كه به مذهب تكيه مىكردند ، و قدرت سياسى و دينى در رهبرى واحد در آميخته بود . البته روزى نيرنگ و خشم قريش بيشتر شد كه فهميدند محمد ( ص ) پس از هجرت يارانش به مدينه ، تصميم دارد خود نيز به مدينه هجرت كند . اينجا بود كه فضاى مكه دگرگون شد و قلبهاى قوم ، سياه‌تر گرديد . طايفهء قريش تا آنجا كه توان داشتند رؤساى قبايل را با نيرنگ در « دارالنّدوه » جمع كردند و درباره چگونگى مقابله با محمد ( ص ) به مشاوره پرداختند و بالاخره تصميم گرفتند كه او را به هر قيمتى كه شده به‌قتل برسانند . اجراى اين تصميم به تعداد فراوانى از مردان نيرومند واگذار شد تا