مىكند خواه فقير باشد يا ثروتمند به قتل برسان . اين فرمان هنگامى صادر شد كه معاويه ياران خود را براى حمله به همهء جوانب قلمرو علىبن ابيطالب ( ع ) اعزام مىداشت تا مردم را بترسانند و آنان را ناگزير به فرمانبرى از حاكم شام كنند . بسر بن ارطاه ، فرمان معاويه را اجرا كرد . به يمن حمله نمود و بسيارى را به قتل رساند و كمتر كودك شيرخوار و يا پيرمرد ناتوان و يا زن بينوايى بود كه بتواند از دست او جان سالم بدر برد . يكى از نمونه كارهاى پست او كه حيوانات درنده هم از انجام آن شرم دارند ، اين بود كه در راه بازگشت خود از يمن به شام ، به دو كودك تنها برخورد . از آنان پرسيد كه فرزندان چه كسى هستند ؟ به او پاسخ دادند كه دو پسر عبيدالله فرزند ابن عباس عموى پيغمبر ( ص ) و على ، فرماندار علىبن ابيطالب بر يمن مىباشند . بُسر پس از اطلاع از هويت اين دو كودك ، شخصاً آنها را به قتل رساند . از جمله افتخارات « بُسر » اين بود كه جنايتهاى خود را نسبت به پيرمردان ناتوان و كودكان براى معاويه گزارش دهد . از جمله گزارشهايى كه به معاويه پس از بازگشت از جنگ داد اين بود كه در يك حمله سىهزار نفر را به قتل رسانده و همين تعداد را هم در آتش سوزانده است . دربارهء جنايات و خونريزيهاى فراوان اين دژخيم و جلّاد شعرها سروده‌اند . از جمله ، شعر يزيدبن مفرغ است كه به كشتار و آتش‌زدنهاى بىرحمانه او اشاره دارد . الى حيث سارالمرء بسر بجيشه * فقتل بسرما استطاع ، و حرّقا « انسان به هر سويى برود مىبيند بسر با لشكريانش ، تا آنجا كه توانسته كشته و آتش زده است . »