شما متحدند . اما بقيهء مردم قلبهايشان با شماست ولى شمشيرهايشان فردا بر روى شما كشيده مىشود ! دستهء دوم ياران بنىاميه ، به‌خاطر ناپاكى ذاتى و نفرتشان از پاكان با فرزندان ابيطالب به نبرد مىپرداختند تا انتقام نقص ذاتى و خصلتى خود را بگيرند و به عقده‌هاى ريشه‌دار روحشان پاسخ بدهند . اين دسته از جنايتكاران ، اگر در حدودى كه طبيعت ميدان مبارزه بود ، به همراه اربابان خود با آل ابيطالب مىجنگيدند ، ممكن بود برايشان عذرى قائل شد و آنان را در گروه اول ، يعنى دنياپرستان جاى داد ، ولى جرم عذرناپذير ايشان اين بود كه در قساوت و سنگدلى از حيوانات درنده نيز بدتر بودند . روح انتقامجوى پليد آنان لبريز از عقدهء خود كم‌بينى و شهوتهاى سركش جنايتبار بود . اين جنايت‌پيشگان ، با اجساد كشتگان چنان رفتارى داشتند كه حيوانات درنده نيز اين چنين نمىكنند . پستى آنها به حدى رسيده بود كه حتى از اطفال بىگناه و بيوه‌زنان بىپناه نيز صرف‌نظر نمىكردند ! جلودار اين دژخيمان و يا به تعبير برخى از مورخان « سگهاى حمله‌گر » ، « بسر بن ارطاه » است و براى خوانندگان سودمند است كه اندكى از سيره و روش اين موجود را بدانند . داستان او نمونه‌اى از اخلاق پستى است كه مورخان اين شرق عقب‌مانده طبق عادتشان آن را بزرگ مىشمارند . رفتار او به خوبى ، حقيقت ارباب و فرمانده بزرگش معاويه را روشن مىسازد . نخستين صفحه‌اى را كه بسر بن ارطاه در تاريخ مزدوران بنىاميه سياه كرد موقعى بود كه معاويه او را به سركردگى لشكر انبوهى به سوى يمن فرستاد و به او فرمان داد كه هر كس را كه از على ( ع ) پيروى