اين امر ، هم تمرين عدالتخواهى تو ، هم ارفاق و مهربانى بر مردم و يك نوع بيان عذرى است كه نتيجه آن اقامه حق است ، كه مورد علاقه و هدف تو است . هرگاه دشمن دست آشتى به‌سوى تو دراز كرد ، چنانچه خشنودى خدا را در آن مىبينى ، بپذير . اين صلح موجب آسايش سپاهيان و آرامش خاطر تو و مردم و امنيت شهرهاست . اما به‌هوش باش كه دشمن پس از آشتى نيرنگ نزند . چه بسا كه دشمن خود را به انسان نزديك مىكند تا وى را غافلگير نمايد ، در اين مورد احتياط را از دست مده ، و حسن ظن را به‌كلى از خود دور ساز . اگر ميان خود و دشمن پيمانى بستى يا چيزى به‌عهده گرفتى ، به عهد و پيمان خود وفادار باش ، و به اين وسيله آن را حفظ نما و با امانت دارى ذمه خود را رعايت بكن و حتى جان را در گرو حفظ عهد و پيمان خود قرار ده . از ميان فريضه‌هاى خداوندى هيچ چيز مانند بزرگداشت وفاى به عهد مورد توجه مردم نيست ، و با اختلافى كه در آراء و انديشه‌هاى ايشان وجود دارد ، همه در اين امر توافق دارند . موضوع توجه به اهميت وفاى به‌عهد ، اختصاص به مسلمانان ندارد ، مشركين نيز به آن توجه داشتند و بر خود انجام آن را لازم مىدانستند ، زيرا نتايج شوم عهدشكنى را آزموده بودند ( وقتى كه مشركين خود را مقيد به وفاى عهد بدانند ، معلوم است كه مسلمانان بايد بيشتر مقيد به آن باشند ) . بنابراين در آنچه به ذمه‌دارى نيرنگ و حيله به‌كار مبر و در آنچه به‌عهده گرفته‌اى خيانت روامدار و با دشمن خود نيز خدعه به‌كار مبر ، زيرا تنها جاهلان و بدبختان هستند كه جرأت نافرمانى خدا را دارند . خداوند عهد و پيمان خود را به‌منزلهء حريم امنى ميان مردم